Venijnige trendsetter

Wanneer je nog een jonge jongen bent en je wilt een groot en beroemd tennisser worden, wil je worden zoals Andre Agassi. Gifkikker en stilist, trendsetter en held van meisjes rond de zestien en vrouwen rond de veertig. Je wilt dat jonge jongens jou straks net zo bewonderen als jij nu Agassi bewondert. Je wilt dat meisjes van rond de zestien en vrouwen rond de veertig net zo van jou opgewonden raken als deze categorie meisjes en vrouwen nu opgewonden raakt van Agassi.

Geen fascinerender rolmodel voor tennispubers dan Agassi. Dat weten Agassi, zijn managers en sponsoren al jaren. Zijn venijnige stijl van bewegen, zijn manier van tegen een bal slaan, zijn temperament, zijn vurige blik, zijn uiterlijk, zijn uitgekiende kleding. Wanneer hij wint, balt hij zijn vuisten. Wanneer hij verliest, buigt hij verdrietig het hoofd. Ach, wat speelt er niet in het hoofd van jonge jongens wanneer ze Agassi in actie zien.

De gespierde torso's en het machismo van tennismannen als de Australiërs Rafter en Philippoussis spreken ook tot de verbeelding. Veel meer dan de sullige Sampras, toch de beste speler ter wereld, of het zeikerdje Krajicek. Zo hoor ik althans mijn zoon zijn oordeel over de sterren verwoorden. Wanneer hij Agassi heeft gezien, wil hij naar de tennisbaan om Agassi te zijn, als Agassi te slaan en als Agassi zijn vuist te heffen wanneer hij een partij heeft gewonnen.

Agassi is cool and cute. Eerst, toen hij zijn haar lang droeg en was getrouwd met de Lolita van de jaren tachtig, het Blue Lagoon-sterretje Brooke Shields, was hij een etalagepop. Een mensenkind dat zich geen raad weet met zijn sterrendom en op de golven van de roem bij elke schijnwerper en camera stil blijft staan in de veronderstelling door het eeuwige licht te worden beschenen. Alsof kampioen zijn een stap op weg is naar verlichting.

De wijsheid ontwikkelt zich met de jaren. Meisje Shields brak met Andre omdat zij als heldin niet naast een held kon leven. Natuurlijk had Andre tijd nodig om deze egovernietigende confrontatie te verwerken – hij won nauwelijks nog tennispartijen. Maar de Las Vegas Kid overwon zijn identiteitscrisis en besloot het uiterste uit zijn door de natuur geschonken talenten te halen. Tsjonge, wat vocht Agassi zich terug, langs stekelige lianen omhoog uit het dal. Hier was Andre Agassi, het eens bewierookte en vernederde kereltje.

Waarom trof hij midden in zijn nieuwe, eigen leven Steffi Graf, het vrouw geworden tennismeisje dat nagenoeg dezelfde levensweg had moeten volgen? Omdat toeval niet bestaat. Omdat mensen elkaar aanvoelen, omdat sommige mensen aan één blik genoeg hebben om te begrijpen dat ze iets gemeen hebben. Sommigen vertalen die ontmoeting in liefde, als gevolg van hunkering naar aandacht, begrip en verlossing uit de eenzaamheid.

Agassi kan nu verliezen. Wanneer hij verliest, zoals vorige week in New York, dan is hij slechts teleurgesteld. Wanneer hij wint, is hij niet meer dan tevreden. Maar soms vlamt in hem weer het temperament. Wanneer hij voelt dat hem onrecht wordt aangedaan of wanneer hij Steffi op de tribune ziet en voelt meeleven. Wanneer hij dan toch nog wint, balt hij een vuist en kijkt hij naar Steffi, op zoek naar een blik van verstandhouding: samen gewonnen.

Al die tenniszonen zien dat ook, die vuist en die blik van verstandhouding. Is dat niet waar het leven om draait? Andre Agassi, het rolmodel van de jonge jongens die iets willen bereiken, van de jonge meisjes die dromen van een relatie met een vastbesloten man en van de oudere vrouwen die weemoedig worden van een romance tussen een 30-jarige, gelouterde held en een 31-jarige, gelouterde heldin.