Oorlogsfilm vol valse sentimenten

De nieuwe film van Sally Potter is niet meer dan een sentimenteel traktaat over de Tweede Wereldoorlog, waarin de ene platitude op de andere volgt.

De Engelse regisseur Sally Potter zet hoog in met haar nieuwe film The Man Who Cried. Ze hoopt dat de film een stem kan geven aan hen die de geschiedenis het zwijgen op heeft gelegd.

The Man Who Cried is een film over de Tweede Wereldoorlog waarin muziek een grote rol speelt. De film heeft vier hoofdpersonen, die zich als de oorlog begint allemaal in Parijs bevinden. Het zijn een Russische danseres, een joodse zangeres, een Italiaanse tenor en een zigeuner met een paard en een grote musicerende familie. Potter laat ze met elkaar te maken krijgen, maar kan van deze grote productie niet meer maken dan een sentimenteel traktaat vol platitudes over de geschiedenis van de twintigste eeuw waarin de helende kracht van muziek wordt beledigd.

Natuurlijk huil je als een jonge joodse vrouw die na jaren met haar vader verenigd wordt zich weer het jiddische wiegeliedje herinnert dat hij altijd voor haar zong. Maar het zijn tranen waartegen je wilt vechten.

Potter, maakster van het grootse Orlando en van The Tango Lesson, is ook niet in staat om te doen vergeten door wie de personages in The man Who Cried worden gespeeld. Drie Amerikanen en een Australische van verschillende oorsprong (Christina Ricci, Johnny Depp, John Turturro en Cate Blanchett) vertellen als zichzelf meer over de roerige geschiedenis van Europa en Amerika in de twintigste eeuw dan als hun personages.

De Chileense regisseur Raul Ruiz, wiens vorige film, een bewerking van Prousts A la recherche du temps perdu onlangs in Nederland in première ging, heeft een bescheidener, maar prikkelender uitgangspunt voor zijn film in de competitie. Fils de deux mères ou comédie de l'innocence gaat over een jongetje dat op zijn negende verjaardag tegen zijn moeder zegt dat hij nu eindelijk naar huis wil. De moeder ontmoet daarop de vrouw die haar kind moeder noemt en die het kind zoon noemt. Ze lijken elkaar goed te kennen.

Fils de deux mères lijkt steeds op een bovennatuurlijke verklaring af te stevenen, maar die komt niet. De uiteindelijke ontknoping is een beetje modieus, maar Ruiz slaagt er wel in van de mooie huizen van de Parijse rijken en de mooie parken waarin kindermeisjes hun kinderen uitlaten een kil griezeldecor te maken.

Bijna de helft van de films die strijden om de Gouden Leeuw is nu vertoond, maar de winnaar lijkt er nog niet bij te zitten. Directeur Alberto Barbera heeft de films van onbekendere regisseurs vooral in de tweede week van het festival geplaatst. Er is nog tijd voor verrassingen.