Robbie Williams opvolger van Freddie Mercury

Gisteravond gaf Robbie Williams een bliksemconcert in Amsterdam om zijn nieuwe cd `Sing When You're Winning'. Het Engelse ex-lid van de tienermeisjesgroep Take That heeft zich ontwikkeld tot een onwaarschijnlijk succesrijk solo-artiest.

Boos, heel erg boos stormde Robbie Williams al na twintig minuten van het podium. Het hoorde waarschijnlijk bij zijn act, want op Schiphol-Oost stond al een zakenvliegtuigje met ronkende motor te wachten om hem nog voor sluitingstijd naar zijn Engelse stamkroeg te vliegen. Marco Borsato, Gordon, Gaz Coombes van Supergrass en de morsige zanger van The Dandy Warhols hadden het nakijken, want Robbie liet zich niet zien op de afterparty in het drukbevolkte Ketelhuis van de Amsterdamse Westergasfabriek. Zes liedjes, daar moesten ze het mee doen bij de presentatie van de nieuwe cd Sing When You're Winning. Het mini-concert duurde net lang genoeg om duidelijk te maken dat Robbie Williams zijn status als troonopvolger van Freddie Mercury in de Engelse pop-elite serieus neemt. Hij jongleerde met zijn draadloze microfoon, sprak de meisjes op de eerste rij minzaam toe en wenste de verzamelde journalisten een veilige thuisreis, want wie zou er anders over zijn prachtige nieuwe plaat moeten schrijven?

Robbie Williams heeft een haat-liefdeverhouding met de meisjes die hem nog steeds leuk vinden, vijf jaar nadat hij de jongensgroep Take That verliet om een onwaarschijnlijk succesrijke solocarrière te beginnen. Bij Take That was hij de onverantwoordelijke lolbroek die in de schaduw van leadzanger Gary Barlow ervaring kon opdoen in het artiestenvak. Nu maakt hij goede sier met die ervaring, want op het podium pakt Williams uit als een entertainer die de suffe Barlow in daadkracht ver voorbij is gestreefd. Op Sing When You're Winning heeft hij een balans gevonden tussen toegankelijke kermispop en een vleugje zelfbespiegeling, met nauwelijks verhulde citaten uit het disconummer `I Will Survive' en de robotmuziek van M's `Pop Muzik' in de hitsingle `Rock dj'. De bijbehorende videoclip baarde opzien door de beelden van Williams die zich ontdoet van zijn huid en spieren. Zijn live-band is inmiddels zo goed ingespeeld, dat het op sommige momenten leek alsof er een begeleidingtape werd afgespeeld.

Behalve de oude favorieten `No Regrets' en de luidkeels meegebrulde fakkelballade `Angels' zong Robbie gisteren vier liedjes van zijn nieuwe album, waarbij het jazzy `The Road To Mandalay' uitblonk door een ontwapenende directheid. ,,Pompompop,'' zongen we met z'n allen, en als je goed luisterde kon je Marco Borsato achter in de zaal horen meemompelen. Zelfs in dit selecte gezelschap van enkele honderden Robbie-watchers was duidelijk dat zijn muziek het goed zal doen in de grotere pop-arena's.

,,De vorige keer kreeg ik het hier niet vol,'' zei Robbie schertsend, ,,en nu staan jullie hier met z'n allen.'' Kennelijk had niemand hem verteld dat dit podium speciaal voor de gelegenheid was gebouwd, en dat er in de Westergasfabriek sinds het Drum Rhythm Festival geen popconcert van enige betekenis heeft plaatsgevonden. Robbie Williams kwam, zag en overwon, zelfs in de ogen van de Belgische delegatie die te laat was komen aanhobbelen in een langzame touringcar en die maar de helft van het bliksemconcert mocht meemaken.