Joost Zwagerman OVER KREZIP

De twee jongens en drie meisjes van Krezip zijn gemiddeld achttien jaar en zijn sinds enige maanden pop idolen. Maar ze weten nog niet goed hoe je idool moet zijn, voornamelijk omdat ze nog de leeftijd van de fan hebben. De band kan niet altijd optreden, want gitariste Annelies moet nog Marga Minco lezen voor haar mondeling tentamen Nederlands. Drummer Thijs noemt het 'keigaaf ' dat hij is toegelaten op de Rock Academy in Tilburg. Je kunt je afvragen wat iemand die met zijn debuut-cd de hoogste plaats in de album chart heeft bereikt nog op een popschool heeft te zoeken. Jacqueline Govaert, de zangeres en liedjesschrijfster van de band, was al op de Tilburgse Rock Academy toegelaten. Docenten daar adviseerden haar om eens naar Randy Newman te luisteren. Jacqueline: 'Dan zeggen ze: luister wat ie daar doet, daar straalt één en al, eh... hoe noem je dat nou, sarcasme uit. Daar leer je gewoon veel van.'

De scholieren van Krezip krijgen dus les in sarcasme. Dat nu stemt cynisch en mismoedig. Alles aan Krezip is tenslotte pre-sarcastisch, pre-ironisch zelfs. Groep en cd spreiden een onweerstaanbare onschuld ten toon. Nothing Less ademt in tekst en muziek de sfeer van schoolkamp, eerste joint, urenlang bellen met je vriendin, ontmaagding op het grasveld van het openluchtzwembad waar je

's nachts over het hek bent geklommen. En Krezip is een anagram van perzik. Dat kan niet onschuldiger.

Aan nuances doet Krezip niet. Wie kent een zeventienjarige die interesse voor nuances heeft? Ook I would stay, de goudeerlijke smartlap waar Krezip deze zomer een massapubliek mee bereikte, is een liedje zonder mits of maar. Het gaat over ouders die een goed voorbeeld zijn voor hun kinderen.

'I grow up to be just like you', zingt Jacqueline over haar vader en moeder. Zoals in Pappa, ik lijk steeds meer op jou van Stef Bos, maar dan anders. Wat bij de oudere Stef Bos tot melancholie moet stemmen, is bij Krezip een serieuze taakstelling: word zoals je ouders, dan komt alles goed. Het komt recht uit het scholierenhart van de Krezips en is allesbehalve, eh, hoe noem je dat nou, sarcastisch bedoeld.

Tot tweederde van het nummer is I would stay gewoon een goed in elkaar gefabriekt ontroerliedje. Maar dan stopt Jacqueline met zingen, haalt ze haar vingers van de keyboards en daalt in een ring van stilte echte magie neer in het nummer.

Stilte, overal.

Totdat niet Jacqueline maar gitariste Annelies Kuijsters de zang herneemt. 'I want to tell you, why would I try to -'

Stop. Zinnetje van niets, zoals het hier staat. Daarna gaan de beide meisjes heel even a capella verder. Er gebeurt verder niets noemenswaardigs in de tekst. Dat hoeft ook niet. Alles gebeurt namelijk in de meisjesstemmen van de twee Krezips. Je hoort ze zingen, die twee, en je valt voordat je het beseft ten prooi aan wat Douglas Coupland noemt random transcendence - erg vrij vertaald: vervoering bij verrassing, veroorzaakt door twee zingende meisjes die kortgeleden nog Marga Minco hebben moeten lezen voor hun lijst. Het kost ze zo te horen niet eens veel moeite om zo mooi te zingen. Zoals alle echte bandjes gaat Krezip prat op een soort hogere terloopsheid.

Het heeft iets tegennatuurlijks om deze achttienjarigen te wijzen op de teksten van, of all people, Randy Newman. Niets tegen Randy Newman, daar niet van. Maar die ene leerling die in haar poesiealbum per ongeluk een regel prijsgeeft waar de geest van Herman Gorter in huist, die ontneem je niet haar heilige onschuld door haar meteen maar met Dostojewski en Céline het bos in te sturen vanwege het kennelijk broodnodige sarcasme. Dat kan toch altijd later nog? Zadel de Krezips alsjeblieft niet direct op met de loden last van, zeg, Brian Wilson en Tom Waits. Laat Jacqueline Govaert in een zelfverkozen tempo het spoor terugvolgen naar Courtney Love, Siouxie Sioux, Janis Joplin en al die andere poètes maudites waar je volgens de Rock Academy kennelijk 'doorheen moet gaan'. Nu nog is er die tintelstilte in I would stay en daarna die twee meisjesstemmen die met heilige achteloosheid 'de ruimte van het volledig leven' weten te ontsluiten. Nee, natuurlijk hoeven ze niet te weten wie Lucebert is - als wij maar weten waar Lucebert ons die ruimte wil laten vinden, die ruimte. In het korte a capella van Krezip, bijvoorbeeld. Random transcendence. Wij verwijderen ons op kousenvoeten. Sst, niet storen. In Tilburg zingen twee meisjes die telkens het woord sarcasme vergeten. Blij dat ze het niet kunnen onthouden. Hoeft ook niet. Ze hebben gedurende één ogenblik Zen in hun stem. Dat is al heel veel. Alles, eigenlijk. M

Joost Zwagerman (1963) is romanschrijver, essayist en dichter. Zijn nieuwste essaybundel 'Pornotheek Arcadia' is verschenen bij de Arbeiderspers.

De debuut-cd van Krezip, 'Nothing less', verscheen bij Warner. Meer informatie over Krezip is te vinden op www.krezip.com