Zoek de verklaring

Precies een week omspant Sarah Dunants nieuwste thriller Mapping the Edge. Op maandagmiddag vertrekt Anna van het Londense vliegveld Gatwick zoals twintig jaar geleden een jongere Anna deed met in haar hoofd het toen al gedateerde Beatlesliedje `She's Leaving Home'. Een week later weten wij waarom de volwassen Anna donderdagavond niet zoals gepland, terugkwam.

Anna Franklin, alleenstaande moeder van een zesjarige dochter, is een typische Dunant-hoofdpersoon: aantrekkelijk, intelligent, grootstedelijk, werkzaam in de journalistiek, economisch en anderszins zelfstandig, seksueel vrijmoedig en met in plaats van familie een aantal goede vrienden. Een vrouw die een leven leidt dat zonder het feminisme niet mogelijk was geweest, maar die tegelijk geen spoortje politieke-correcte benauwenis vertoont. Iemand kortom, die veel weg heeft van de Londense schrijfster zelf, ooit presentatrice van de onvolprezen Late Show van de BBC, en inmiddels auteur van zes geslaagde misdaadromans en essaybundels over onder andere politieke correctheid. Ook de vertaalster die de hoofdpersoon was van Dunants vorige boek Transgressions, en Hannah Wolfe, de private eye uit Dunants eerste drie detectives, zijn dergelijke moderne vrouwen wier leefwijze nu eenmaal risico's meebrengt. Wat overigens niet wil zeggen dat zij een typetje zijn, want Dunant is een subtiel schilderes van karakters en persoonlijkheden.

Franklin, die na zes jaren moederschap verlangt naar een volwassen vakantie en wil uitvinden of de flirterige Anna uit het pre-Lilytijdperk nog bestaat, regelt oppas en vertrekt voor een paar dagen naar Florence. Ze geniet van het alleen zijn, kijkt haar ogen uit en wandelt `tot de stad in haar voetzolen geschreven staat'. Op donderdagochtend zoekt ze in een winkel vol `Alessi-chroom en kwaliteitskitsch' nog even een souvenir voor Lily. Dan pakt ze haar tas en verlaat het hotel. Maar ze komt niet thuis.

Thuis ontrolt zich vervolgens het horrorscenario dat zich in ieders brein wel eens heeft afgespeeld wanneer een geliefd persoon niet op tijd terug was. Stond het antwoordapparaat uit? Hebben andere vrienden haar nog gesproken? Kan ze haar vlucht hebben gemist? Hadden we het plan verkeerd begrepen? Wat zeggen we tegen Lily die zeker weet dat haar moeder vrijdag bij het schoolzwemmen zou zijn? Wanneer ga je naar de politie? En wat moest Anna eigenlijk in Florence?

Het kwellendst is misschien nog wel dat zekerheden over de verhouding tussen reiziger en thuisblijvers op losse schroeven komen te staan. Kennen we onze dierbaren wel zo goed als we in zalige gemoedsrust denken? Lily in de steek laten voor een man? Dat zou Anna nooit doen, weten huisvriend Paul en boezemvriendin Stella zeker – bovendien: als ze verliefd was had ze dat verteld. Maar hebben jullie dan niet gezien dat ze de laatste weken een andere kleur haarverf gebruikte, zegt iemand die (dachten de anderen) Anna helemaal zo goed niet kende.

Bij stukjes en beetjes ontvouwt Dunant twee plausibele verklaringen voor Anna's afwezigheid. Twee knap vervlochten thrillers, allebei spannend, allebei met een verrassende ontknoping. Welk van de twee is het ware verhaal? Of zijn het allebei de afwisselend angstige en hoopvolle hersenspinsels van de wachtenden thuis? De scherpe kantjes die Mapping the Edge in kaart brengt (de Engelse titel dekt die dubbele lading beter dan Spoorloos in Italië, dat verder overigens goed is vertaald), betreffen tenminste zozeer hún groeiende ongerustheid als de lotgevallen van de vermiste Anna.

Met Spoorloos in Italië heeft Dunant na Transgressions, dat ook al een vernuftig bouwsel was van schijn en werkelijkheid, opnieuw een ambitieuze, intelligent geconstrueerde roman geschreven. Als steeds trakteert de auteur ons op mooi-geformuleerde stekelig-laconieke observaties over het leven en de liefde. Maar tussen die distels bloeit dit keer haar vertedering voor een klein meisje.

Sarah Dunant: Spoorloos in Italië (Mapping the Edge). Uit het Engels vertaald door Waldemar Noë.

De Arbeiderspers, 309 blz. ƒ39,90

Buitenlandse literatuur