Koreaanse film `Seom' doet kokhalzen

Er zijn twee Belgische films geselecteerd voor het filmfestival van Venetië. Iedereen beroemd! van Dominique Deruddere is net niet plat.

In de bioscoop kun je de enige zijn die lacht, of je eigen lach opgenomen weten in het plezier van velen. Lachen is vaak de enige reactie op een film die je kunt delen. Al het andere heeft meestal in stilte effect. Maar tijdens de eerste vertoning van de Zuid-Koreaanse film Seom op het Filmfestival van Venetië werd er om mij heen gekokhalsd. Een bezoeker werd zo onwel dat het licht aanging en ze de zaal moest verlaten. Dat gebeurde na een scène waarin een man zelfmoord probeert te plegen door de vishaak die hij heeft ingeslikt weer uit zijn slokdarm te rukken.

Seom (The Isle), een film van Ki-Duk Kim (1960), is een van de twintig films die meedingen naar de Gouden Leeuw. Ik durf niet te zeggen dat alle mensen wier lichaam tegen het getoonde in opstand kwam, niet van de film genoten hebben. De film speelt zich af op een schilderachtig meer, waar mannen vlotten met piepkleine, in pastelkleuren geschilderde huisjes erop kunnen huren, om te vissen en om te neuken. Soms laten ze een prostituée komen, soms doen ze het met de vrouw die hun de vlotten verhuurt. Deze vrouw is de hoofdpersoon van de film. Ze wordt verliefd op de man die in zijn hutje op het water zelfmoord wil plegen. Man en vrouw wisselen tederheid voortdurend af met geweld en laten die twee dingen soms hetzelfde zijn. Sommige beelden uit Seom zijn zoet, sommige grof, sommige merkwaardig. Een visser snijdt een flank van een vis af en eet het afgesnedene meteen op. Dan gooit hij de vis weer terug in het meer. De vis zwemt gewoon door. Seom is een film waarbij het wel fijn is dat je niet weet wat je ervan moet denken.

Het meest gelachen werd er voorlopig bij Iedereen beroemd!, een film van Dominique Deruddere. Het is een van de twee Belgische films op het festival (Nederlandse films zijn er helemaal niet). De film gaat over een werkloze arbeider (Josse de Pauw) die een zangeresje ontvoert in de hoop zo zijn eigen dikke dochter beroemd te maken. Hij vraagt geen losgeld, maar wenst dat er een cd wordt gemaakt van een door hem zelf gecomponeerd, door de dochter te zingen lied.

Iedereen beroemd! hinkt op een gelukkige manier op twee gedachten. De film bekritiseert mensen die beroemd willen worden zonder iets te kunnen, zei Deruddere tijdens een talkshow. ,,Maar ik bewonder mensen die aan hun milieu willen ontsnappen en een passie hebben.'' Deruddere weet aan de film een voor alle partijen gelukkig eind te draaien, en zorgt er ook voor dat Iedereen beroemd! net niet plat wordt. Raymond van het Groenewoud schreef alle muziek voor de film, waaronder het nummer waar alles omdraait, `Lucky Manuelo', een lied van een ontroerende stupiditeit.

Stil was het bij de vertoning van Dr.T and the Woman, een satire van Robert Altman over een man met een beroep waar veel mannen van zeggen te dromen. De knappe society gynaecoloog (de perfect gecaste Richard Gere) uit Dallas vindt alle vrouwen heiligen maar gaat daar anders over denken als zijn vrouw gek wordt, zijn dochter lesbisch blijkt, zijn secretaresse ontslag neemt en zijn vriendin er niet met hem vandoor wil gaan. Misschien was het een stilte van deernis met zoveel mannelijk ongeluk, misschien een van verbazing. Laura Dern, Farrah Fawcett, Shelley Long, Liv Tyler en vele, vele anderen zien er in Dr. T and the Woman uit alsof ze voorgoed moeten bewijzen dat meisjes worden gemaakt van `sugar and spice and all things nice'. Altman vindt het in zijn `liefdesverklaring aan de vrouwen van Dallas', zoals hij de film omschrijft, een wonder dat zulke wezens zonen kunnen baren. Ik was met stomheid geslagen.