Huis Doorn verdient beter lot

Met die stomme Duitsers kun je alles uithalen. Eerst willen de Zwitsers ons Wankdorfstadion in Bern slopen, en nu dreigen de Hollanders Huis Doorn te sluiten, de idyllische residentie nabij Utrecht waar onze laatste keizer zijn levensavond heeft doorgebracht.

De sociaal-democratische staatssecretaris van Cultuur, Rick van der Ploeg, wil met ingang van 1 januari 2001 niet één armzalig guldentje meer uittrekken voor het kasteeltje waarin Wilhelm II in 1918 zijn privé-spulletjes – 58 spoorwagons vol – heeft weggestouwd. Al die snuisterijen en dat meubilair in de karakteristieke, pompeuze Hohenzollern-barok wil deze gierige kaaskoopman nu ook nog verzilveren. De staatskas van het Koninkrijk der Nederlanden – toch al rijkelijk gespekt door alle naar Duitsland verkochte tomaten en Goudse kazen en wat al niet – moet op die manier nog een kleine honderdvijftig miljoen mark schandegeld rijker worden. Dat zal dan waarschijnlijk worden besteed aan de strafschoppentraining van het nationale elftal of aan subsidie voor de derde lichting van Big Brother.

En waarom wordt het keizerlijk erfgoed van de buren deze krenking aangedaan? Wilhelms bulletjes zouden ,,geen verband met het Nederlandse erfgoed'' hebben, zo verkondigde mijnheer Van der Ploeg lapidair. Dat is in verschillende opzichten een krasse bewering. In de eerste plaats zijn de Hollanders helemaal de erfgenamen niet. De boedel komt toch zeker rechtmatig toe aan Wilhelms uiteindelijke opvolger als Duits staatshoofd Johannes Rau, die daarmee menige Spartaanse staatsreceptie in Berlijn de broodnodige knusse aankleding zou kunnen geven.

En dan: geen verband? Geen erfgoed? Mijnheer Van der Ploeg moet maar eens gaan praten met zijn koningin Beatrix, aan wier blauwe bloed meer hoge Duitse adel, in de eerste plaats van het huis Hohenzollern, heeft bijgedragen dan heel de bleke Hollandse polderaristocratie bij elkaar. En uitgerekend deze arme vrouw, deze aangetrouwde nicht van `Willem Twee', zou dit barbaarse besluit ook nog in haar troonrede moeten voorlezen.

De om hun schraap ..., herstel, spaarzaamheid bekende Hollanders brengen voor het onderhoud van Wilhelms plunje goed vierhonderdduizend gulden per jaar op. Daarvoor moet een oude man lang houthakken.

Maar dat geld zou de Hollandse staatssecretaris van Cultuur toch moeten kunnen vinden in zijn begroting, al was het maar om iets terug te doen voor de duizenden even keizersgetrouwe als bemiddelde toeristen uit het Oosten, die zonder de schatten van Doorn de weg naar de vervinexte Veluwse heidevelden nooit zouden vinden. Om van de hectoliters Duits blauw bloed – `dropje voor dropje kwaliteit'– waarmee wij het huis Oranje-Nassau (uit Dillenburg in Hessen) eeuwenlang hebben opgefrist, nog maar te zwijgen.

Uitgerekend het meest monarchiegekke volkje van Europa wil ons, moffen zonder traditie, de laatste herinnering aan onze oude keizer en zijn baard afpakken.

Is dát onze beloning omdat wij al tientallen jaren als ballingsoord hebben gediend voor Johannes Heesters, Frau Antje, Rudi Carrell en ten slotte zelfs Linda de Mol? Wat kunnen we dán nog doen? Een kaasboycot? Een speelverbod voor Schalke? Oranienburg omdopen? Claus en Bernhard repatriëren? Geen offer zou ons te groot zijn, want nu is Pruisen in last.

Dirk Schuimer is redacteur van de Frankfurter Allgemeine Zeitung.