Moedermacht 1

`Ouderschapsverlof wordt getolereerd omdat het om kinderen gaat', stelt Van Noordt, `het is een keuze die zwaar gesubsidieerd wordt.' (NRC Handelsblad, 21 augustus). Van een beleidsmaker zou ik verwachten dat die over het vermogen beschikt om op de langere termijn te denken. De grootste denkfout is om de zorg voor kinderen en de combinatie met deelname aan het arbeidsproces als individueel probleem te beschouwen, in plaats van het als een maatschappelijk vraagstuk te zien dat ons allemaal aangaat. De kinderen met eczeem voor wie de ouder weer naar de arts moet onder werktijd, zijn de werknemers van morgen die de economie en de samenleving draaiende houden. Want wie zorgt er over veertig, vijftig jaar voor Van Noordt?

Opvallend is dat vooral vrouwen zich aan vrouwen ergeren. Het doet denken aan een van de bevindingen van een onderzoek naar mantelzorg, waar de omgeving en de overwegend vrouwelijke professionele zorgers veel bewondering en respect hadden voor mannen die voor hun zieke vrouw zorgden. Met vrouwelijke mantelzorgers (ca. 85 procent) bonden de professionals niet zelden de strijd aan. Waarschijnlijk is in al deze situaties de onbewuste socialisatie van vrouwen waarin nog heel traditioneel wordt gedacht hier debet aan.

Het is een grote verworvenheid dat mensen kunnen kiezen of ze wel of geen kinderen krijgen. Een recht waar we zuinig op moeten zijn. Belangrijke voorwaarde is dan wel dat beide keuzes door een ieder gerespecteerd worden. Ik hoop dat de klagers in dit artikel zelf liefhebbende, zorgende ouders hebben gehad. Tegelijkertijd hoop ik dat ze geen kinderen krijgen. Het lijkt me namelijk niet prettig om zo een egocentrische ouder te hebben.

    • S. Schlebaum