Hetzelfde water

Gedicht van Gerrit Komrij, op verzoek van de Commissie Waterbeheer 21ste eeuw

Hetzelfde water dat met stormgejoel

En helse vlagen komt en wordt gevreesd,

Is ook het water dat, sereen en koel

De mensen van hun kwellingen geneest.

Ons lage land aan zee is een groot lijf

Met aderen, aorta's, bloedkanalen

En al wat zich vertakt – een druk bedrijf

Dat regelt dat we pijnloos ademhalen.

Geen netwerk dat je ongestraft verbouwt.

Het overstroomt bij elke prop meteen.

Wordt het in één arterie te benauwd,

Dan spatten duizend haarvaten uiteen.

Elk lichaam is een tijdelijke spons.

Bepleister het geval met poederdons

En kalk, van top tot teen, dan wordt dat lijf

Sneller dan je tot tien telt droog en – stijf.

Verwen de stroom die door je lichaam stuwt.

Laat bloed, bekwaam getemd, de vrije loop.

Bedenk – wie van de norse buien gruwt –

Dat ook een hart niet wordt geamputeerd

Omdat het breken kan. Wie water keert

Omdat het aanvalt doodt de biotoop

Van al wat weerloos is en wordt bedreigd.

Het lijkt wel op een gordiaanse knoop.

Het water zelf intussen, daalt en stijgt.

    • Gerrit Komrij