SAXOFONISTEN LACY EN LEIBMAN

Sopraansaxofonist Steve Lacy heeft zo veel opnames op zijn naam staan zelfs een voorzichtige schatting overschrijdt de honderd met gemak dat lang niet alles wat hij ooit gedaan heeft te krijgen is op cd. Zo vond het Zwitserse label HatOlogy in het archief de uit 1977 daterende opnames van een soloconcert in Bazel, die sinds het uitverkocht raken van de vinylversie niet meer te krijgen waren.

Digitaal opgepoetst klinkt Clinkers even fris als ware het gisteren opgenomen. Lacy improviseert drie kwartier lang op een voor hem karakteristieke manier: onderzoekend, dwalend en energiek. Vol overgave en fluwelen voorzichtigheid draait hij zijn heldere klanken rond de thema's, die hij weer even gemakkelijk terzijde werpt om het effect van een schorre uithaal of snerpende boventoon uit te proberen. Drie kwartier lang vergast de saxofonist de luisteraar op een onafgebroken stroom klankpoëzie.

Van een heel andere snit is David Liebmans nieuwe solo-album Time Immemorial. Hier geen los zwevende improvisaties maar puntige statements binnen een duidelijk kader, geen open klankspectrum dat met iedere volgende noot groeit maar een afgemeten afstemming van klankkleur en sfeer, geen vrij associatiespel maar een tot in detail uitgedacht concept. Liebmans album is, ondanks de eeuwenoude, bijbelse Genesis-thematiek, duidelijk een album van nu. Al was het maar wegens de geluidsmanipulaties waarmee hij zijn saxofoons laat klinken alsof ze onder water spelen, tot gillende elektrische gitaren zijn getransformeerd of een tweede leven als percussie-instrument ambiëren. Liebman brengt de intellectuele kant van de compositie samen met zinnelijke kracht van de improvisatie en de techniek van het geluid.

Steve Lacy: Clinkers (HatOlogy, 546) Distr. Harmonia Mundi.David Liebman: Time Immemorial (Enja, ENJ-9389 2)

Distr. Choice Music.