Volendam

Na met mezelf ernstig in conclaaf te zijn gegaan over de vraag of het geen tijd werd een thuiswedstrijd van Volendam te bezoeken, heb ik mezelf het jawoord gegeven. Immers – de Oranjehemden staan fier en ongeslagen aan de kop van de ranglijst. Het ziet er dus naar uit dat de tijden waarin het vissersdorp aan zelfkastijding deed door alles wat met de voetbalclub te maken had met de grond gelijk te willen maken, een gepasseerd station is. De kinderen van een vorige trainer De Boer worden niet meer uitgejouwd. De gemeenteraad hoeft niet om de haverklap in extra zitting bijeen te komen, de noodklok hoeft niet meer te worden geluid en de heer Van der Rijt is spoorloos, kortom: betere tijden zijn bezig aan te breken.

Wat nog wel duchtig omhoog moet is het aantal toeschouwers bij de thuiswedstrijden. Twaalfhonderd waren er tegen Telstar. Dat is een beschamend aantal voor een voetbalgemeenschap die ooit in de duizenden toeschouwers rekende. Ik zal niet sentimenteel doen over sterren van vroeger als Dick en Pier Tol, evenmin over cracks van dichterbij als Robert Molenaar (die in Engeland is gaan voetballen). Maar je maakt mij niet wijs dat er geen Volendammers meer zijn met een aanleg voor voetballen. Hebben de Mührens dan niets nagelaten? Ik las dat Volendam een samenwerkingsverband nastreeft met Ajax. En passant stond erbij dat Michael Reiziger ooit op huurbasis voor Volendam uitkwam. Om later via Groningen en Ajax het Nederlands elftal te halen en... Barcelona. In voetbal is alles mogelijk, zelfs dit. Voorlopig zijn we met minder tevreden. De stemming kan zo weer omslaan in het palingdorp. Niet proberen uit alle uithoeken van het land redelijk getalenteerde spelers vandaan te halen. Zoek het in eigen omgeving. Ze zeggen wel dat wat je van ver haalt extra lekker is, maar met jongens die 100 meter naast de dijk wonen, kun je zomaar kampioen worden.

    • Herman Kuiphof