Opa Malando

,,Malando is een merknaam, maar ook een familienaam. Mijn grootvader Arie Maasland ging die naam gebruiken, toen hij in 1939 met het tango-orkest begon. Na zijn dood is het orkest voortgezet door zijn schoonzoon Evert Overweg, mijn vader. Zelf speel ik al sinds 1987 mee als bassist. En vorig jaar zei mijn vader: nu is het jouw beurt om voor het orkest te staan. We willen weer zo veel mogelijk gaan spelen, dat was de laatste jaren een stuk minder geworden. Als de cd wordt opgepikt, komt er misschien weer zo veel werk dat ik de musici weer een jaarcontract kan aanbieden. Maar zo ver is het nog lang niet. Eerst maar eens zien of we volgend jaar naar Japan kunnen.''

Danny Malando (33) zet de traditie voort die is begonnen door zijn grootvader. In oktober verschijnt de eerste Malando-cd onder zijn leiding, waarop het vertrouwde repertoire wordt vertolkt in nieuwe arrangementen van Harry van Hoof. Malando's wereldhit Olé Guapa ontbreekt vanzelfsprekend niet. Hij speelt in de bezetting die hij van zijn vader heeft geërfd: drie eerste violen, twee tweede, twee derde, twee altviolen, twee celli, bas, piano, gitaar en twee accordeons.

,,Ik was dertien toen opa Maasland overleed. Ik heb hem dus nog wel gekend en ik heb ook als jochie in de zaal gezeten toen hij zijn veertigjarig jubileum vierde, met mijn vader als drummer. Ook heb ik nog een tijdje beneden in zijn bungalow gerepeteerd met een bandje, in de stijl van The Cure. Later zijn mijn ouders naar die bungalow verhuisd, zodat zijn werkkamer mijn kamer werd. Maar ik heb uiteraard geen diepgaande gesprekken over muziek met hem kunnen voeren. Ik heb er zelfs een tijdlang tegen gevochten om zijn kant op te gaan. Ik was met heel andere muziek bezig. Ik ben naar het conservatorium gegaan, ik zat een jaar lang in de jazz-scene van Boedapest, ik heb de bas gestreken in het symfonie-orkest van Bangkok en ik ben twee jaar lang bezig geweest met een project met samples, waarvoor ik me zo zeer van de buitenwereld afsloot dat ik er bijna mensenschuw van ben geworden.

,,Maar deze kans kon ik niet aan me voorbij laten gaan. Ik zie nu ook hoe goed de originele Malando-arrangementen zijn. Voor de cd heeft Harry van Hoof de strijkers wat royaler gemaakt, zodat ze een bijna Hollywood-achtige breedte hebben gekregen. De klank van opa Maasland was iets eenvoudiger, driestemmig vaak, maar alle respect: het is een kwaliteit die me rillingen kan bezorgen. We gaan ook niet met extra beats werken om het moderner te maken. Dat is niet nodig; beats hoor je al genoeg en je zou er het bestaande publiek geen plezier mee doen. Dat is de generatie van mensen die ooit bij deze muziek verliefd zijn geworden, en voor die groep gebeurt tegenwoordig veel te weinig.

,,Zo ongeveer om het jaar heeft het orkest steeds in Japan gespeeld. Nu ik de leiding heb overgenomen, zijn we in gesprek over 2001. Ze moeten nog wennen aan de verandering. Het is daar zo: hoe ouder iemand is, hoe dieper je voor hem buigt, hoe meer respect je voor hem hebt. We sturen straks natuurlijk een cd op, om te laten horen waar we nu mee bezig zijn. En daarnaast hoop ik ook weer meer in Nederland te spelen, en wat denk je van de Duitse markt? Ik zie grote mogelijkheden; nu al hoor ik van jongeren om me heen dat ze het leuk en gezellig vinden, die muziek van Malando.''

De cd Danny Malando verschijnt in oktober bij BMG, voorafgegaan door de single La Cumparsita.

    • Henk van Gelder