Lowlands tussen gedreun en intimiteit

De achtste editie van het Lowlands popfestival, die dit weekeinde werd gehouden, bood een veelheid aan muziekstijlen.

Bijkomend voordeel van Lowlands, zo meldde de actuele festivalkrant die gisteren op de slotdag van het driedaagse pop- en kampeerfestival in de Flevopolder werd verspreid, is dat je je ouders kunt vertellen dat er ook serieus theater en klassieke muziek te zien en te horen waren. Zodat pa en ma met goed fatsoen het kaartje voor volgend jaar kunnen subsidiëren. Het weerbericht (`koeler') in diezelfde Daily Paradise sloeg de plank mis, want de 57.000 bezoekers moesten na twee prachtige dagen een even onverwachte als ongenadige regenbui over zich heen laten komen, die grote delen van het immense festivalterrein in modderpoelen veranderde. Het was een bescheiden domper op het muziekfeest waarvoor een ontzagwekkende infrastructuur in de Flevopolder werd opgetrokken, met een tijdelijk festivaldorp met kampeerterreinen, restaurants, muziekpodia, een supermarkt, een bioscoop en een theaterzaal.

De achtste editie van A Camping Flight To Lowlands Paradise begon vrijdagmiddag met een minuut stilte voor de negen doden die onlangs vielen in het gedrang bij een concert van Pearl Jam op het Deense zusterfestival in Roskilde. Na die catastrofe zullen popfestivals nooit meer helemaal hetzelfde zijn, en op Lowlands was dat te merken aan het verbod op `crowdsurfen', dat met een roodomrand verkeersbord bij de podia werd aangekondigd. De meeste bezoekers hadden begrip voor die maatregel en alleen bij de Osdorp Posse en de Amerikaanse groepen Deftones en Limp Bizkit lieten enkele waaghalzen zich nog boven de hoofden van het publiek naar voren tillen. Vijf crowdsurfers werden van het festivalterrein verwijderd omdat ze tot tweemaal toe betrapt werden door de ordedienst. In de grotere muziektenten waren zogenaamde `crowdbreakers' opgesteld: dranghekken in V-formatie die de druk van de voorste rijen moesten wegnemen.

De grote Alpha-tent bleek vrijdag te klein voor Underworld, hoewel die populaire techno-act vanuit de verte geen grotere muzikale rijkdom bood dan pulserende lichtflitsen en een boem-boemritme. Hooggewaardeerd door enorme mensenmassa's was ook de hiphop van Cypress Hill en De La Soul, terwijl de subtiele rapmuziek van het Cubaanse Orishas kennelijk alleen door de fijnproevers op waarde werd geschat. De veelheid van muziekstijlen op Lowlands werd het mooist geïllustreerd toen de dansers in de muziektent van de Higher Ground onverstoorbaar doordansten op swingende skamuziek, terwijl over het hen omringende veld de sombere vleermuizenrock van Therapy schalde.

Grotere contrasten dan tussen de contrabas-dance van Red Snapper, de frisse liedjespop van Coldplay en de introverte geluidswolken van het IJslandse Sigur Ros zijn nauwelijks denkbaar, en toch misstond geen van hen op Lowlands. Dat gold in mindere mate voor de Nederlandse smartlappenzangeres Bonnie St. Clair, maar die stond dan ook met veel bijval in de Foxtrot-tent, traditioneel voorbehouden aan een wat uitbundiger invulling van het begrip popcultuur. Het knoestige muziektheater van De Kift en de dwarse harmoniumrock van Krang pasten daar evengoed als een mandoline-orkest van middelbare dames.

De hoogtepunten van de muzikaal wat matte zaterdag scholen in kleine hoekjes. Niet bij de overschatte zeurmuziek van K's Choice of het nu alweer achterhaalde drum 'n' bass-relikwie Reprazent, maar bij de blanke soul van Toploader en een intiem concert van de Nederlandse groep Bauer, die in haar subtiliteit bijna overstemd werd door gedreun van een naburig podium. De Finse belofte Him smoorde zichzelf in lachwekkende hardrockclichés en de gotische zwartgalligheid van Tiamat detoneerde met het stralende avondzonnetje boven een vers opgewarmd diner bij het Japanse microwave-restaurant. Op het gebied van traditionele rockmuziek baarde alleen het chaotische At The Drive In opzien om de grillige muziek en de retro-futuristische afrokapsels van de blanke gitaristen met hun driftige molenwiekbewegingen.

Zondag was het goed schuilen in Alpha, het Ahoy' onder de circustenten, waar Black Uhuru inclusief het befaamde ritmetandem Sly & Robbie de wolkbreuk begeleidde met superieure, stuwende dubreggae. Het uur der waarheid brak aan voor Krezip, de piepjonge band uit Tilburg die de razendsnel groeiende populariteit waar maakte met een degelijke set. ,,Volgend jaar kom ik hier weer gewoon kamperen'', beloofde zangeres Jacqueline Govaert, die daarmee ongewild het magnetisme van haar gewone-buurmeisjes-imago bestendigde. Het Amerikaanse Limp Bizkit liet in zijn snoeiharde rap-metal niet blijken dat ze contractueel hadden laten vastleggen dat er bloembakken rond hun kleedcabine moesten staan. Stoer, hard en meedogenloos kon frontman Fred Durst zijn simpele boodschap kwijt aan het fanatiek met de vuisten zwaaiende publiek: ,,I did it all for the nookie'' (alles voor de seks). Zijn woorden werden daden bij de `Dirty Dancing Night' van de blanke Jiskefet-neger Oboema, die een mengelmoes van quasi-tropische feestmuziek afwisselde met een striptease van dikke dames. Na een verheffend concert van het Nationaal Jeugd Orkest, een dag eerder op het grote podium, kon dat beetje slechte smaak er nog wel bij tussen de voorstellingen die een deur verder in de beslotenheid van de theaterzaal plaatsvonden. Lowlands was veel van alles, met het gevaar dat al die uitersten elkaar uitvlakken in een imitatie van de grote zap- en consumptiemaatschappij.