WATERTEUNISBLOEM

Al jaren volg ik met verbazing de houding van de Nederlanders ten aanzien van exoten. Die is namelijk uiterst laks te noemen. Zelf houd ik het meest van de oorspronkelijke natuur, de inheemse. Maar deze natuur behoeft ook volop onze bescherming, aangezien die reëel bijdraagt aan het behoud van de internationale biodiversiteit.

Elke biogeografische regio kent door isolatie zijn eigen flora en fauna en de mens zou die afzondering zo veel mogelijk intact moeten laten, op straffe de wereld anders op te schepen met een ratjetoe van vervlakte, universele ecosystemen. Ecologen noemen de snelle, kunstmatige verbreiding, na biotoopverlies, actueel de ernstigste bedreiging van soorten. W&O van 19 augustus maakt nu melding van een nieuwkomer, de waterteunisbloem. Maaien helpt niet, aldus uw verslaggeefster, elk stukje stengel kan zo weer uitgroeien; het gaat dezelfde kant uit als met die andere woekeraar, de Grote waternavel waarvan het `maaien veel geld kost'.

Weet u wat men in Australië in zo'n geval doet? Desnoods alles vergiftigen, zoals in die drie havens waar een uitheemse mosselsoort werd ontdekt, en wel met chloor- en koperverbindingen, een methode evenwel die zware biologische schade over een veel groter gebied voorkomt. Ook de VS en Zuid-Afrika wapenen zich met stringent beleid tegen exotenplagen. Zo niet Nederland, waar Milieudefensie de ware natuurbescherming vast met een banvloek zal slaan, stelde ze een waarachtig exotenbeleid voor. Ware natuurbescherming zoek je bij ons tevergeefs. Zeker niet bij de huidige `natuurontwikkelaars', toonaangevend helaas, die naïef een `niets-doen' beheer voorstaan, waardoor op den duur de broekbossen overgroeid raken door de Amerikaanse Appelbes, en alle bossen op de zandgronden door Amerikaanse vogelkersen, Amerikaanse eiken en Douglassparren, kortom een sterk aftreksel van Noord-Amerikaanse natuur. Natuurmonumenten rekent, volgens zijn twijfelachtig getitelde nota `Meer Natuurlijke Landschappen' uit 1996, al deze soorten na drie spontane generaties tot de inheemse flora.

In Duin en Kruidberg, het is maar een voorbeeld, zag ik het karakteristieke binnenduinbos door de laat-maar-waaien mentaliteit van de bepaald niet arme vereniging, vollopen met de Amerikaanse vogelkers, die, na successievelijk het even karakteristieke middenduin te hebben overwoekerd, thans aanbeland is op de zeereep. Dat is de zogenaamde Nieuwe Natuur! Dat is sterk verarmde natuur.

    • K. Piël Amsterdam