Naar de neuzendokter

De Armeense wijk in Esfahan, de tweede stad van Iran, geldt een beetje als een vrijplaats voor jongeren. De `sekspolitie' is er minder actief omdat ze christenen lang niet zo streng controleren als moslims. In een trendy coffeeshop zitten drie moslimmeiden en twee jongens – studenten, zoals bijna iedereen in het jeugdige Iran – aan de milkshake. ,,We kunnen hier heus niet met elkaar gaan lopen zoenen, maar we voelen ons wel minder bespied dan elders in de stad'', zegt een van de meiden. We vragen ze op wat voor soort jongens ze vallen. Ze roepen in koor: ,,Op mooie, grote sterke macho's!'' Ze zijn 18 en 20 jaar oud en hebben nog geen verkering.

Na de oorlog met Irak heerst in Iran een groot mannentekort. De fixatie op uiterlijk neemt absurde vormen aan. Lelijke mensen zijn er gedoemd. Eerder al hadden we gehoord dat elke meid die het kan betalen `iets aan haar neus laat doen' door een plastisch chirurg. We zagen inderdaad opvallend veel meiden met een dikke pleister op hun gezicht. We kijken naar de drie meisjes bij ons aan tafel. Kaarsrechte neusbeentjes. Zouden zij ook? Jazeker: alle drie hebben ze een neusoperatie ondergaan. Twee ervan hebben zelfs hun wenkbrauwen onder handen laten nemen. Het enige deel van het lichaam dat onbedekt is – het gezicht – moet in Iran perfect zijn.

,,Bij wie hebben jullie je neus laten doen?'' vragen we. Ze schrijven de naam met adres in ons notitieboek: dr. Mohammed Reza Ayati, Amadegah Street near Sepahar drugstore. ,,He is the best in town!'' roepen ze enthousiast.

Dokter Ayati huist in een gebouw samen met tientallen andere medici. In zijn ruime wachtkamer zitten onder het wakende oog van de secretaresse (met prachtige neus) en de altijd aanwezige tv een jong stel en een oudere vrouw met een peuter in de leren stoelen. Twee grote bruine deuren scheiden ons van het neuzenlaboratorium. Dan horen we opeens van achter een van de deuren een enorm gekrijs dat door merg en been gaat. Ongemakkelijk kijken we elkaar aan. Een minuut later opnieuw een hysterisch gegil. De secretaresse snelt naar binnen om na enige seconden weer plaats te nemen achter haar bureau. Wat speelt zich hier af? Het belletje gaat en ik ben aan de beurt. Een grote, breed lachende man komt naar me toe. ,,You are dr. Ayati?'' Dat blijkt zo te zijn. Ik begin over de neuzen, hij begint te lachen. ,,Je moet mijn broer hebben. Die zit hiernaast. Ik ben tandarts.'' Ik zie inderdaad een tandartsstoel. ,,Kom vanavond om acht uur terug. Dan is hij er zeker.''

Die avond zit de wachtkamer vol met jonge meiden, de een nog mooier dan de ander. De meeste hebben een grote pleister op hun neus. Komen die soms voor controle? Ook een enkele jongen blijkt de hulp in te roepen van de neuzendokter. Na een kwartier ben ik aan de beurt, na eerst contant een fors bedrag te hebben betaald voor `het eerste consult'. Nu komt de andere Ayati me begroeten. ,,What can I do for you? An interview? Holland?'' Hij vindt het prachtig. ,,Ik ben de beste neuzendokter van de stad'', zegt hij terwijl hij mij zijn kaartje geeft. Otolaryngologist / Rhinoplasty staat er op.

,,Er zijn hier ongeveer tien neuzendokters in de stad, maar ik doe de meeste operaties, zo'n tien per week. Gemiddeld kost het 500 dollar.'' Aardige omzet draait deze man. Wat doet hij precies met de neuzen? Ayati pakt een boek vol foto's van meisjesneuzen voor en na de operatie. ,,Zie je de verschillen? Ik maak het neusbeen recht of de onderkant van de neus smaller.''

Waarom komen al die meiden naar hem toe? Ayati, nu bulderend: ,,Ze willen mooi zijn en trouwen! Als ze hier binnen komen zijn ze altijd single, maar na de operatie vinden ze een man!''

    • Micha Kat