Beck oprecht en akoestisch

Een van de raadsels van popconcerten is het voortdurend wisselen van gitaren. Ook Beck en zijn band kregen gisteren na elk nummer door roadies een batterij nieuwe gitaren aangereikt. Zelfs de basgitarist, toch meestal het bandlid dat het liefst onopgemerkt zijn bijdrage levert, hing steeds met veel vertoon een ander type bas om. Maar behalve storende onderbrekingen van het concert leverde het gehannes met gitaren weinig op. Verschillen in geluid vielen, mede door de harde versterking die popconcerten eigen is, niet te ontdekken.

Wat Beck het eerste uur van het concert speelde, vormde een contrast met de veelvuldige instrumentenwisselingen. De eclecticus Beck, beroemd geworden doordat hij rock, country, blues, rap, soul en funk aaneensmeed tot briljante popcollages, beperkte zich tot de country-, folk- en bluesnummers uit zijn repertoire. Na de afgelopen maanden in grote zalen en op festivals in Europa te hebben opgetreden, greep Beck in het kleine Paradiso de kans om de intieme `akoestische' nummers van cd's als Mutations te brengen. Regelmatig verdween de band zelfs achter de gordijn en stond Beck alleen met gitaar en mondharmonica.

Een bezwaar tegen Beck is dat hij een beetje té slim is en dit laat merken ook. Hierdoor lijkt hij wel eens op een docent musicologie en worden zijn concerten afstandelijke colleges, waarin haarfijn wordt uitgelegd hoe popmuziek in elkaar zit. Maar in Paradiso was daar geen sprake van: hier stond een oprechte zanger die zonder allerlei cerebrale overwegingen zijn muziek speelde. Dat leverde prachtige, zelfs ontroerende momenten op, zoals in het breekbaar gezongen `Nobody's Fault But My Own'.

Maar de akoestische Beck was niet degene voor wie het publiek was gekomen. Weliswaar kreeg hij steeds beschaafde bijval, maar tijdens verschillende nummers nam het geklets zo'n storend volume aan, dat Beck zich genoodzaakt voelde uit te leggen dat het hier om een bijzondere avond ging. ,,Dit doen we een of twee keer per jaar'', zei hij. ,,Als het je niet bevalt, kun je weggaan. En anders: shut the fuck up.''

Met deze boze uitval wekte Beck de indruk dat het hele concert kalm en ingetogen zou blijven. Maar na een uur brak dan toch het moment aan dat de uitbundige Beck zich liet horen. De drie blazers, twee achtergrondzangeressen en scratcher verdwenen tijdens het tweede uur van het concert niet meer van het podium en zorgden alsnog voor het eclectische feest waar iedereen voor gekomen was. Maar opnieuw verraste Beck. Want hij speelde de nummers, hoofdzakelijk afkomstig van zijn nieuwste cd Midnite Vultures, in een totaal ander arrangement, waardoor ze bijna onherkenbaar, maar niet minder briljant werden.

Concert: Beck. Gehoord: 22-8, Paradiso, Amsterdam