Warme stoel

Toen ik op de Martelaarsgracht de hoofdstedelijke tramhalte betrad, stapte uit lijn 13 een twee meter lange travestiet. Gekapt als Madonna en gehuld in glimmend lakleer schreed hij op lieslaarzen mij stuurs voorbij. De stalen stiletto heels, die Betty Page, Queen of pin-up, niet zouden misstaan, blonken in de zon. Uit de tram klonk luid gelach en onvervalst commentaar.

Teleurgesteld over de onverdraagzaamheid van mijn stadsgenoten en aangetrokken door een gevoel dat ik iets miste, draaide ik mij om. Ik werd getroffen door de aanblik van een paar blote billen die uit de laklederen broek staken. In de bilnaad bungelde een beertje aan een koordje.

Verbluft klom ik de tram in. Toen ik wilde gaan zitten sprak een Surinaams jongetje met een onvervalst Amsterdams accent: ,,Ik zou dat maar niet doen, dat is een warme stoel.''