Trail of Dead zoemt nostalgisch

Het verhaal achter de groepsnaam van ..And You Will Know Us By The Trail of Dead is net zo ingewikkeld als de naam zelf. Het heeft iets te maken met verongelukte kindertjes die uit het hiernamaals terugkeren om de bewoners van een Texaans dorpje de stuipen op het lijf te jagen. De muzikanten zelf noemen de band gewoon Trail of Dead, en maken minder morbide liedjes dan de naam en hoesontwerpen doen vermoeden. Zaterdagavond stond het viertal uit Austin (Texas) in de kleine zaal van Paradiso en trotseerde daar de hitte en een afwachtend publiek.

De groep wordt vaak vergeleken met Sonic Youth en Mogwai, en heeft met hen de voorliefde gemeen voor gitaren die zoemen als een versterkt leger muggen. Die transparante gitaartonen hangen als een waas over de nummers heen en geven ze diepte. Een belangrijk verschil is dat Trail of Dead nooit de popsong uit het oog verliest. De groep houdt het bondig, wisselt op traditionele wijze tussen couplet en refrein en klinkt eerder driest dan melancholisch.

De bandleden stonden aanvankelijk met hun rug naar de zaal. Eenmaal op gang werd er druk met instrumenten gezwaaid. Trail of Dead speelde strak en de zaal keek geamuseerd toe, maar de muziek deed wel enigszins ouderwets aan. Het overbruggen van de kloof tussen noise à la Sonic Youth en de reguliere popsong is tegenwoordig geen verdienste meer – Sonic Youth zelf heeft het vijf cd's geleden al gedaan.

Hun hang naar het voorbije tijden blijkt ook uit een hoogdravend nummer over de man die in 1980 John Lennon vermoordde. Daarin vraagt de zanger zich vertwijfeld af: ,,What have you done, Mark David Chapman?''. Trail of Dead teert in meer dan één opzicht op het verleden.

Concert: ..And You Will Know Us By The Trail of Dead. Gehoord: 19/8 Paradiso, Amsterdam.

    • Hester Carvalho