Cruise

Het is altijd aangenaam wanneer je een van je vele vooroordelen bevestigd ziet je koestert ze per slot van rekening niet voor niets. Tot mijn hardnekkigste vooroordelen behoorde mijn mening dat het reizen per cruiseschip de vervelendste en lamlendigste manier is om vakantie te vieren.

Wekenlang met dezelfde mensen in hetzelfde schuitje te moeten zitten, dezelfde vergezichten te verkennen en dezelfde maaltijden te gebruiken, zonder enige kans op ontsnapping, het leek me een hel op aarde. Ik wil het lot van de opvarenden van de Koersk allerminst bagatelliseren, maar we moeten niet vergeten dat veel toeristen geheel vrijwillig een gelijksoortige kwelling ondergaan.

Sinds kort spreek ik uit ervaring, want in een vlaag van zelfhaat had ik tijdens een reis door Noorwegen een cruise langs de kust geboekt. De cruise was al een kleine twee weken bezig en wij konden het laatste gedeelte van Molde naar Bergen – meemaken. We zouden ongeveer een vol etmaal op de boot doorbrengen, te midden van opmerkelijk veel oudere Duitse echtparen die na veertien dagen cruise al zo'n vergevorderde staat van lethargie hadden bereikt dat ze van niets meer opkeken, en zeker niet van twee Holländer.

Er is maar één evenement waarbij de doorgewinterde cruisereiziger zijn oude elan herwint: de maaltijd. Praten doen ze bijna niet meer, want na twee weken op zo'n schip heb je voor altijd alles tegen elkaar gezegd. Alleen de ingewanden laten zich niet het zwijgen opleggen. Mensen bij wie het ontbijt inclusief gebakken aardappeltjes en braadworsten – nog niet verteerd kon zijn, stonden twee uur later alweer in de rij voor een lunch, zó overvloedig, dat de darmen 's avonds al hun bijgebouwen moesten benutten voor het onderbrengen van het diner.

Zelf had ik de eerste uren na aankomst nog weinig trek, maar dat kwam vooral door het enige, onveranderlijke uitzicht uit onze hut: een reusachtige, oranje reddingsboot voor maar liefst 150 mensen. Het was of ik weer de trillende stem hoorde van een vrouw vóór mij in het vliegtuig naar Oslo: ,,De rook uit die vleugel is dat normaal?''

Maar wie een poosje op zo'n cruiseschip langs de Noorse kust heeft gezeten, houdt zich niet meer serieus met de dood bezig. Die is voor hem of haar immers in zekere zin al ingetreden. Dat was vooral te merken in de zogenaamde `Panoramazaal', een op het hoogste dek gelegen vertrek vanwaar je in aartsluie stoelen door grote vensters de omgeving kon gadeslaan.

Alle superlatieven uit de reisgidsen over de fjorden kloppen. Daar gaat het niet om. Maar als je 's avonds per boot met een slakkegang door een adembenemend, beige-achtig droomlandschap vaart, louter omringd door roerloze, zwijgende medepassagiers, dan ontstaat de gewaarwording dat je in een voorlopig ontwerp van het hiernamaals bent beland. Alsof God wilde zeggen: ,,Zó had ik het ongeveer gedacht wat vinden jullie ervan?''

Ik vond het prachtig, God, maar ik snakte naar de Albert Cuyp.

    • Frits Abrahams