Kind kwijt aan een vakantieliefde

Fred Koning gaat met zijn puber- dochter op vakantie naar Spanje. Zij verliest haar hart, hij zijn dochter.

Meisjes van vijftien kunnen heel erg verliefd worden. Hij was Argentijn en ook vijftien. Hoe kwam hij nou in Spanje terecht? De militaire junta in Argentinië toonde belangstelling voor de boekenkast van zijn vader, en dat was voor zijn familie het sein geweest om hun bezittingen achter zich te laten, en op een schoen en een slof naar Spanje te vluchten. Jorge was een aardige jongen, beschaafd ook. Een leuk stel om te zien, mijn dochter en hij. Samen zwierven ze hand in hand door de sinaasappelboomgaarden. Onafscheidelijk waren ze de ganse dag. Ze zaten hand in hand bij de rivier en keken naar de vissen, die hier in de monding zomers kwamen rondspartelen om te paren. 's Avonds bracht hij haar keurig terug op de camping op de afgesproken tijd. Het was zeker dat hun liefde eeuwig was. Ze zouden elkaar nooit meer verlaten. Jonge mensen kunnen zo optimistisch zijn. Bij ouders is dat meestal niet zo. Zij maken zich altijd maar zorgen.

Het moment kwam dat zijn vakantie voorbij was. Hij moest terug naar zijn ouders die in Barcelona woonden. Een moeizaam afscheid begon. Daar hoefde ik niet bij te zijn. Samen braken ze zijn piepkleine tentje af.

Het volgende weekend was hij terug. Hij wandelde weer met mijn dochter in de sinaasappelboomgaarden. 's Avonds reisde hij af naar Barcelona. Op zondag zagen we hem tot onze verbazing terugkeren in gezelschap van een vijftal mensen. Het gezelschap kwam in de richting van onze tent schrijden. Hij stelde ze allemaal voor: ouders, tante, broertje en zusje. Aardige mensen allemaal. Na het uitwisselen van beleefdheden kwam de aap uit de mouw. Mocht mijn dochter bij hen in Barcelona logeren? De moeder stond garant en de vader en de anderen knikten ook. De tante zou als chaperonne optreden.

We bezweken.

Op de valreep vroeg ik om hun huisadres in Barcelona. Op een papiertje ter grootte van een overmaatse postzegel schetste de jongen een kaartje van Barcelona. Waar hun huis lag, was makkelijk te vinden, vlak naast het stadhuis. Dat kostbare papiertje stopte ik in het zakje van mijn overhemd. Mijn dochtertje vertrok onbekommerd hand in hand met haar Argentijnse prins. De familie volgde. Ze zwaaiden. We zwaaiden terug. Het papiertje was nu nog de enige band met mijn dochter. Er stond alleen een straatnaam en huisnummer op het kaartje, maar geen telefoonnummer.

Na een paar dagen kreeg ik nachtmerries. In die angstige dromen kon ik haar niet vinden in het grote Barcelona. De opgegeven straat bestond niet. Mijn nachtmerries gingen niet zo ver dat Barcelona van de aardbodem was verdwenen, maar Barcelona was wel een vreselijk griezelige stad, waar mijn dochtertje radeloos rondzwierf want harteloos op straat gezet door de Argentijnse familie, die zo aardig leek.

In mijn slaap verstopte ik onbewust het papiertje met het adres zodat ik het overdag radeloos moest terugvinden, waarna ik het de volgende nacht in mijn slaap weer goed verstopte. De angst om het papiertje te verliezen, begon mijn vakantie te beheersen. Zeker tien keer per dag moest ik controleren of het papiertje er nog was. Zonder papiertje zou ik mijn dochter nooit meer terugzien. Dat wist ik zeker. Een week ging voorbij. We mochten haar ophalen. Dat was maar net op tijd want het papiertje begon al te scheuren en het tekeningetje werd vager en vager.

Ik reed de wereldstad Barcelona binnen. Ik vroeg naar het stadhuis. Want dat was zo makkelijk. Hij woonde bij het stadhuis. Welk stadhuis, vroegen ze. Barcelona is zo groot, we hebben hier wel zes stadhuizen! Zie je wel, mijn argwaan was terecht. Het papiertje bleek te klein en het kaartje bleek een kaartje van niks. Ik was om de tuin geleid. De zoektocht naar mijn verdwenen dochter begon. Het was warm in de stad. Er waren weinig mensen op straat. Het was siësta. Ik haatte Barcelona. Oh wat haatte ik Barcelona. En de Spanjaarden haatte ik ook, maar Argentijnen haatte ik nog het meest. Nee, ik wilde niets drinken in een gezellig barretje. Iets eten dan? Eten, terwijl mijn dochter kwijt was? Halsstarrig bleef ik in de auto zitten zweten tot het slaapuurtje van de Spanjaarden voorbij was.

Na de siësta kocht ik een echte kaart van de stad. Daarop stond warempel de calle vermeld waar de familie woonde. Het was een smalle straat aan het andere eind van de stad. Waar hadden ze mijn dochter toch helemaal heengebracht? Na vele uren stonden we voor de deur.

De moeder deed open. We kregen een glas heerlijke Argentijnse koffie. Zo had ik koffie nog nooit gedronken. De conversatie was licht en ontspannen. Aardige mensen. Hij was kinderpsychiater. Hij had hier problemen met het leren van het Catalán, dat was de voertaal in Catalonië. Zonder Catalán geen hulp aan kinderen. Waar was mijn kind? Ze was nog niet thuis. Toen ze met haar vriendje verscheen, stralend gelukkig, wilde ze nog één week blijven. Of dat mocht? Ik kon geen nee zeggen. Ik was zo blij dat we haar hadden gevonden. We vertrokken met lege handen. Ze zouden haar terugbrengen aan het eind van de week.

En jawel, ze hielden woord, daar waren ze weer, op zondag schreed de hele familie over de camping en we hadden onze dochter terug.

De moeder overhandigde me een pak Argentijnse koffie. Ook kreeg ik een recept voor hoe ik die koffie Argentijns moest maken. Maar het lukte me niet. Mijn dochter was ik voorgoed kwijt. De band die we vroeger hadden, was er niet meer. Ik moest me er niet mee bemoeien, met niks, ze was uitstekend in staat om zelf uit te maken wat goed voor haar was.

Ik wist toen niet dat deze vervreemding tijdelijk was. Het ging over. Ze werd volwassen. De liefde voor Jorge ging destijds verloren in de afstand tussen Barcelona en Den Haag. Volgende week vertrek ik naar een romantisch gelegen huis in de Zweedse bossen waar ze woont met een garagehouder. Altijd gezellig.

Heeft u ook uw kind `verloren' aan een vakantieliefde? Stuur uw reactie naar NRC Handelsblad, Z/Ouder & Kind, Postbus 8789, 3009 TH Rotterdam of per e-mail naar zok@nrc.nl. Uw reactie moet donderdagochtend in ons bezit zijn.

    • Fred Koning