Snot

,,Wat stop je daar in je mond?'' vroeg Max aan Vera toen hij haar hand stiekem en snel naar haar lippen zag gaan. Ze zaten aan de keukentafel en buiten regende het een beetje, niet veel, maar toch – motregen.

Vera bloosde. ,,Niks'', zei ze.

Max keek haar eens goed aan. Vera had wel erg snel `niks' gezegd vond hij. Plus dat er iets aan haar neus hing, iets heel kleins, een pluisje of een kruimel, hij kon het niet goed zien. ,,Ik zag het toch echt hoor'', zei hij langzaam, ,,je deed iets in je mond.''

Vera haalde haar schouders op. Max moest zich niet overal mee bemoeien. Hij hoefde niet alles te weten, vond ze. Eigenlijk had ze zin om haar tong naar hem uit te steken. Dat deed ze maar niet. In plaats daarvan haalde ze haar neus op. En ze slikte snel iets door.

Nu werd Max natuurlijk nieuwsgierig. Er was iets aan de hand met Vera. Normaal zou ze lachen of zeggen dat hij op moest hoepelen of ruzie maken. Nu had ze rode wangen gekregen en trok ze nuffig haar neus op. ,,Je eet een snotje'', riep hij toen uit.

,,Nou en?'' zei Vera vinnig, ,,mag dat niet?''

,,Het is niet netjes'', zei Max.

,,Waarom niet?'' vroeg Vera fel, ,,het is toch mijn eigen snot? Het komt uit mijn neus hoor. Niet uit jouw neus!''

Daar kon Max weinig tegenin brengen. Daarom zei hij nog maar een keer dat het niet netjes was, met je vinger snot uit je neus halen en het in je mond steken.

,,Jij smeert het onder de tafel'', riep Vera nu, ,,dat wist je niet hè, dat ik dat wist. Wil je het zien?''

Max kreeg een heel warm hoofd. Een zweetdruppel gleed langs zijn nek. Er jeukte iets in zijn oksel. Het was inderdaad waar dat hij als hij in zijn neus peuterde de snotjes onder de tafel plakte. Maar hij had nooit gezien dat Vera dat zag. En hij had helemaal nog nooit onder de tafel gekeken om te zien wat er met alle bolletjes snot aan de onderkant van het tafelblad gebeurde. Hij voelde wel eens wat bobbelen onder zijn vingers als hij er een nieuw snotje bijplakte, maar dat had hem nooit op een idee gebracht.

,,Kom maar eens kijken'', joelde Vera. Ze was opgestaan en zat al op haar hurken. ,,Jee Max, wat een viespeuk ben jij, kijk nou!'' Ze kroop onder de tafel.

Max klom van zijn stoel en keek onder de tafel. Hij zag niets, maar dat kwam omdat hij de verkeerde kant opkeek.

,,Daar!'' wees Vera.

Max keek langzaam omhoog. Ondersteboven hing aan het tafelblad een heuvellandschap van kleine bolletjes, wel grappig toch, vond Max, een berg die op de kop hing.

,,Dat vind ik nou vies'', zei Vera streng, ,,zie je wat ik bedoel?''

Max zag het. Of het vies was, wist hij niet. Miisschien kon je de oude, droge snotheuvels met een mes makkelijk van het tafelblad losmaken en in de prullenbak gooien. In dat geval was er helemaal niets vies aan. Hij voelde voorzichtig, de snot was helemaal droog. Hij kneep in een van de bergjes en het krakte zomaar los. ,,Kijk'', zei Max triomfantelijk, en hij stak de droge brok naar Vera, ,,nu kun je het makkelijk weggooien. Netjes hè?''

,,Getver!'' gilde Vera. Ze had nog nooit zoiets smerigs meegemaakt.

Ze wilde meteen weg. Helaas vergat ze even dat ze onder de keukentafel zat.

En met een harde knal stootte ze haar hoofd. Gelukkig was ze niet ver van de tafelrand. De oude snotjes van Max werkten dus als een kussen. Het deed nog wel behoorlijk pijn, maar Vera's hoofd bloedde niet. Wel had ze nu snot in het haar. Max moest er smakelijk om lachen.