Phoenix aan het water

Uit de boot, die zojuist aan de steiger voor het terras is aangemeerd, stapt een zongebruinde man. Hij heeft een papegaai op zijn schouder. Hij heeft zijn kleinzoon bij de hand, achter hem loopt overduidelijk zijn zoon. De drie generaties zetten zich aan het tafeltje het dichtst bij hun boot. De oudste twee bestellen bier, de jongste krijgt cola. De serveerster probeert vergeefs de papegaai te aaien. Uit een kooi op de dobberende boot klinkt gekwetter van parkieten.

Je kunt op vele manieren bij het terras van de Schone Lei aan de Rotterdamse Kralingse Plas komen. Per boot, te voet na een wandeling door bos of langs het water, met de fiets, met de auto of skatend. Hoe je er ook komt, je kunt er altijd genieten van het uitzicht over het water en de skyline van Manhattan aan de Maas.

De Schone Lei is een passende naam voor de net heropende brasserie die op deze plek tweemaal door brand werd verwoest. Eind mei rook het er nog naar verse stopverf en was er nog geen kinderijs of alcoholvrij bier verkrijgbaar. Inmiddels is de kaart vrij uitgebreid en er komt nog meer keuze bij, zo wordt beloofd.

Het terras is nu nog kaal en open als de Kralingse Plas zelf. De kleine coniferen aan de rand van het terras doen echter hun uiterste best een haagje te worden. Als het aan sommige bezoekers ligt, zal dat niet gebeuren. Er wordt gemord dat het groen het uitzicht in de weg zal staan en hardop wordt gesuggereerd de jonge aanplant uit de grond te trekken.

De vorm van het pand is nog steeds opmerkelijk, net als vóór de brand. Aan de rand van bos en water zou je een kneuterige blokhut of pannenkoekenhuisje met kaboutermotieven verwachten, maar de Schone Lei is herbouwd naar het voorbeeld van een Sumatraans Minang Kabauhuis. Dit Indonesische familiehuis, waar de vrouw het volgens de traditie voor het zeggen had, is een replica van het bouwsel dat samen met de Eiffeltoren de voornaamste bezienswaardigheid was op de wereldtentoonstelling van 1900 in Parijs. Niet geheel onverwacht wordt het pand gedeeld met een Indonesisch restaurant.

Op het terras van de Schone Lei kun je extreem ontspannen mosselen eten met de benen languit op een andere stoel, terwijl aan de buurtafel zuinigjes een kopje thee wordt gewenst. Alles past vrolijk bij elkaar voor zeiler en wandelaar en dat merk je aan de gerechten: ruime keus, zonder hoogstandjes.

Op de gerechten is nog wel het een en ander aan te merken. De carpaccio was te gepeperd, hetgeen eenvoudig te voorkomen was geweest met een pepermolen op tafel. De gefrituurde inktvisringen smaken heerlijk vers, maar zijn helaas lauw. `Kokkie's keuzevis' is vandaag zalmlende op een bedje van groente. Ook deze smaakt vers en is wel goed warm. De bijgeserveerde frieten daarentegen zijn wat laf, net als de bloemkoolroosjes met wortelbolletjes. Het dessert maakt veel goed. Het kinderijsje ziet er uit zoals het hoort: spectaculair, met een plastic palmboompje op een toef slagroom. Ook het fruitig toetje, een baby-ananasje gevuld met vruchten en ijs ziet er goed uit en zo smaakt het ook.

Tijdens het eten is er een gratis pantoffelparade van achtereenvolgens jonge ouders achter het nieuwste model kinderwagen, puffende joggers, een zichtbaar verliefd stel, joelende jongens op mountainbikes en ten slotte schuifelt behoedzaam een bejaard echtpaar voorbij.

Mocht u tegen het eind van de middag met de auto willen komen, parkeer die dan bij de twee oude molens aan de Plaszoom, aan de oostkant van de Kralingse Plas. Dan kunt u na het terras nog een wandeling maken van ongeveer tien minuten langs het water waarin de zon langzaam ondergaat. Daar kan geen papagaai of kinderijsje tegen op.

    • Piethein Burmanje