Hi, Zack

Dat je in veel Amerikaanse staten een pilsje op een terras of het kopen van een fles wijn – laat staan iets sterkers – wel kunt vergeten als je niet kunt aantonen eenentwintig of ouder te zijn, mag bekend verondersteld worden. No ID: no beer. Thank you staat er als geheugensteuntje bij de kassa van onze buurtsupermarkt.

Toen wij met onze – destijds negentien-, nu twintigjarige – zoon in New York kwamen wonen, wisten we dat ook wel, maar we stonden er amper bij stil, althans niet in restaurants en op terrassen; te meer daar mijn zoon weinig alcohol drinkt en meestal liever een colaatje heeft dan een glas bier of wijn. Intussen heeft de nobele Amerikaanse intentie jongeren van het verderfelijk vocht af te houden ons echter niet ongemoeid gelaten.

Als we, tot voor kort, met hem erbij in een restaurant wijn bij de maaltijd bestelden, ging voor hem regelmatig het feest niet door als gevraagd werd hoe oud hij was. De eerste keer dat dit gebeurde, meende ik de zaak nog ten goede te kunnen keren door de ober te vertellen dat dit een jongen in gezelschap van zijn ouders was en dat die ouders er geen bezwaar tegen hadden als hij een glas wijn meedronk. Behalve een kwaaie por onder tafel van mijn zoon (,,Ja, maak de hele vertoning nog een beetje erger!'') leverde dit niets anders op dan uitvoerige uitleg van de ober dat hij persoonlijk de wijn graag zou brengen, maar als er onverhoeds een inspecteur opdook... enz. Bij een andere gelegenheid zaten we met nog drie Nederlandse vrienden van mijn zoon erbij in een van die losse, trendy eethuizen op Columbus Avenue. Twee van de jongens wilden graag een glas bier bij de maaltijd en de twee anderen voelden wel wat voor de rode wijn die wij overwogen. We bestelden dus een fles wijn en twee glazen bier. Naar ID's werd niet gevraagd en even later werden zowel de fles wijn en de twee wijnglazen als de twee glazen bier voor mijn man en mij neergezet. De vier jongens kregen een glas met het onvolprezen New-Yorkse chloorwater. De glazen bier waren snel omgewisseld. De andere twee zijn wel een kwartier bezig geweest het water `out of sight of the waiter' gniffelend en toch wat geïntimideerd in een plantenbak te gieten en door een bescheiden bodempje wijn te vervangen.

Dat op deze manier soms de etentjes met zijn ouders verliepen, kon mijn zoon weinig schelen. Eten interesseert hem amper en, zoals vermeld, drinken eigenlijk ook niet. Door een andere consequentie van de drankwet werd hij veel zwaarder getroffen. Ook bij de disco blijf je namelijk buiten staan als je niet kunt aantonen ten minste eenentwintig te zijn. Of je je daar nu wilt bedrinken of het alleen op een blikje cocosmelk wilt houden, maakt niet uit; je komt er gewoon niet in. Mijn zoon vertrouwde aanvankelijk nog op zijn Hollandse 1,93 meter, maar die vlieger ging niet op; portiers herkenden feilloos de minderjarige in hem. Bluffen haalde niets uit en te sjoemelen valt er niet met de New-Yorkse discoportier die, als ik de verhalen mag geloven, strijk en zet een onverzettelijke, sadistische bullebak is, er op uit de avond van jonge danslustigen te vergallen.

Na de keer dat mijn zoon het met een stuk of tien medestudenten nog een keer probeerde, om vervolgens bij de ingang van de disco weer te moeten achterblijven, in gezelschap van een drieëntwintigjarige jongen die er uitziet als zestien en zijn ID kwijt was en twee meisjes die uit solidariteit ook buiten bleven staan, maar later lesbiennes bleken en alsnog samen aan de haal gingen, nam hij zijn maatregelen.

Op een dag toonde hij – besmuikt lachend in zijn zak zoekend alsof hij me vieze plaatjes wilde verkopen – een keurig geplastificeerd kaartje van Columbia University met zijn foto erop en 1978 als geboortejaar. Hij heette nu Zack Holmer. De keuze voor deze naam werd mij niet toegelicht.

,,Er loopt in de hele stad niemand tussen de zeventien en de twintig rond zonder zo'n kaart'', zei mijn zoon tevreden.

Enfin, de kaart bewees kennelijk zijn diensten in disco's en muziekcafés en ik hoorde er nooit meer over, totdat we een tijdje geleden weer eens een fles rosé bestelden in een restaurant en mijn zoon naar zijn ID gevraagd werd. Zwierig trok hij zijn drank-ID tevoorschijn. De ober bestudeerde het document zorgvuldig en zei joviaal: ,,Okay, Zack!''

Een van de dingen waaraan ik hier net een beetje gewend begin te raken is dat iedereen die je voornaam te weten komt, die naam onmiddellijk gebruikt op een manier alsof je al jaren met elkaar bevriend bent, dus we lachten wat tongue-in-cheek, maar deze ober bleek de jovialiteit wel heel ver te drijven. Iedere keer als hij iets bracht, schalde het `Zack' door het etablissement. ,,Enjoy it, Zack!'', ,,How do you like your salad, Zack?'', ,,What do you say, Zack?'' Zelfs als hij bij een ander tafeltje moest zijn, greep hij nog de kans aan iets tegen mijn zoon te zeggen. ,,Please, move your chair a little, Zack.''

,,Die vent heeft natuurlijk allang de politie gebeld'', begon mijn man te stangen. ,,Dadelijk vallen ze hier binnen. Je bent erbij, Zack.''

,,Het hoort waarschijnlijk Zach met ch te zijn, van Zacharias'', zei ik, ,,je hebt het verkeerd gespeld, dat vindt hij raar.'' Want in plaats van mijn kind zo op te voeden dat hij geen valsheid in geschrifte pleegt, leg ik graag zout op onbenullige slakjes. Intussen voelde ik me echter onbehaaglijk door al dat gezack, alsof wij met zijn drieën op een leugendetector aangesloten waren waarvan de wijzers steeds voor iedereen zichtbaar heen en weer zwiepten. Bij het dessert was ik al zover dat ik mijn vlees en bloed zag volleyballen op de grauwe betonnen binnenplaats van een Amerikaanse gevangenis.

,,Waarom heb je eigenlijk niet gewoon je eigen naam opgegeven, toen je die kaart liet maken'', schoot me te binnen. ,,Met alleen een ander geboortejaar?'' Daar bleek mijn zoon niet aan gedacht te hebben – zoiets ontbeert natuurlijk ook alle romantiek voor een twintigjarige – maar de suggestie sprak hem wel aan; blijkbaar beviel de situatie hem evenmin.

,,Dat kan ik alsnog doen'', zei hij. ,,Het kost maar twenty bucks in dat winkeltje.''

,,We've a wonderful strawberry shake, Zack'', riep de ober. Ik heb zo'n idee dat dit etentje het geruisloze eind van Zack Holmer betekend heeft.

    • Rascha Peper