Masten

Op de snelweg knipperen oranje lichten boven een driehoekig plaatje van een geopende brug. In de verte flitsen vele rode lichten aan en uit. Het lijkt me duidelijk: deze brug moet open, de stroom auto's zal moeten stoppen. Toch scheurt iedereen gewoon door. Zien ze het niet? Willen ze het niet zien?

Ik ben de eerste die stilstaat, met gemak, geen noodstop. Eén hoge mast zie ik passeren en als beloning geniet ik daarna de zeldzame ervaring van een lege snelweg waarop ik mij even op Zandvoort mag wanen. Een paar uur later rijd ik dezelfde route terug en ja hoor, weer knippert alles oranje en rood en weer rijdt iedereen door alsof de neuzen collectief bloeden.

Ik laat gas los, zet mijn waarschuwingsknipper aan voor de achterliggers. De man achter mij wijkt vlot uit om me in te halen, maar komt bij nader inzien toch met piepende remmen tot stilstand naast mij. We staan samen vooraan. Het duurt lang deze keer. Er komen wel twintig masten langs. De brugwachter heeft ze moeten opsparen tot er eindelijk iemand zo gek was om te stoppen.

Maar hoe moet dat nu op al die dagen dat ik hier niet langskom?

    • Ineke Holierhoek