DEE DEE BRIDGEWATER

Toen ze als postume hommage Fitzgerald-repertoire zong, werd ze meteen betiteld als `de nieuwe Ella'. Een optreden in de musical Lady Day leverde haar eerder al het predikaat `de nieuwe Billie Holiday' op. En zodra ze aan het scatten slaat zijn er altijd luisteraars in de zaal die verzuchten: `oh, de nieuwe Sarah Vaughan'. Maar zangeres Dee Dee Bridgewater is inmiddels vijftig, heeft een omvangrijke discografie op haar naam staan en heeft voldoende karakter en stem om niet voortdurend vergeleken te hoeven worden met haar grote voorgangsters. Zoveel blijkt in ieder geval uit Bridgewaters nieuwe cd Live at Yoshi's.

De zangeres nam al eerder live-albums op, maar dit is haar eerste in Amerika, haar vaderland dat ze veertien jaar geleden ontvluchtte vanwege een verstikkende platenindustrie en een echtgenoot met losse handen. In de intieme sfeer van Yoshi's club in het Californische Oakland laat de zangeres niet alleen horen te beschikken over een groot en soulvol geluid met een schraperig randje, maar ook een flinke dosis humor en improvisatievermogen. Ze grapt het hele concert door met het publiek en als ze zich tijdens een spontaan ingezet Sex Machine de woorden van de James Brown-hit niet meer herinnert scat ze het nummer naar een climax waar de geilheid zelfs zonder woorden vanaf spat. De rest van de nummers is afkomstig van de Dear Ella-cd, dat in 1997 met een Grammy werd onderscheiden, en is aangevuld met Cole Porters `Love for sale', `Cherokee' en `What a little moonlight can do'. De begeleiding is in handen van Bridgewaters vaste trio onder leiding van pianist Thierry Eliez. Ze doen waar ze voor betaald worden: het ondersteunen van een formidabele stem.

Dee Dee Bridgewater: Live at Yoshi's (Verve, 543 354-2. Distr. Universal)