Zelfverzekerde Dekker wint ook Clasica San Sebastian

Op karakteristieke wijze heeft Erik Dekker zaterdag de wereldbekerwedstrijd Clasica San Sebastian gewonnen. Hij demarreerde in de slotfase en bevestigde ruim een maand voor de Olympische Spelen nog steeds in topvorm te zijn. Gisteren won hij met zijn Belgische ploeggenoot Marc Wauters een koppeltijdrit in Zwitserland.

Bijna een maand na zijn indrukwekkende prestaties in de Tour toonde Dekker in Baskenland opnieuw zijn specialiteit. In de Franse ronde reed hij twee keer solo naar de finish. De derde dagprijs won hij in een sprint à deux. Na de Tour verdiende hij veel geld in de kermiskoersen. Hij kreeg de overwinningen cadeau in de criteriums van Boxmeer, Heerlen en Emmen. Hij lag ook veel op bed, om uit te rusten van de zware inspanningen.

In de straten van San Sebastian plaatste Dekker een versnelling waarop hij het patent lijkt te hebben. Hij logenstraft dit seizoen de wielertheorie dat een solorijder door het hoge tempo van het peloton geen winstkansen meer heeft. In de jaren zeventig en tachtig waren de Nederlanders Raas en Nijdam met deze strijdwijze succesvol. In de jaren negentig was de Rus Ekimov de laatste specialist van de `ultieme ontsnapping'.

Dekker had zich vrijdagavond niet erg druk gemaakt om de vertraagde vliegreis naar San Sebastian. Hij arriveerde enkele uren te laat op de plaats van bestemming. Voor de start maakte hij zaterdagochtend een montere indruk. ,,Ik wil niet opscheppen, maar ik reed hier om te winnen'', sprak de bescheiden coureur uit Drenthe. ,,Zonder het succes in de Tour zou ik voor een ereplaats hebben gesprint. Ik ben nu veel ontspannener.''

Na zijn drie ritzeges in de Tour behoorde Dekker tot de kanshebbers in San Sebastian, hoewel hij nooit eerder een klassieker had gewonnen. De 29-jarige wielrenner werd als amateur een grote toekomst bij de profs voorspeld. Door blessures en faalangst kon hij de hooggespannen niet waarmaken.

Na zijn zilveren medaille bij de Spelen in 1992 ontwikkelde Dekker zich niet tot kopman maar tot meesterknecht en sfeermaker. Hij won kleine wedstrijden als de Ronde van Zweden en de Ronde van Nederland. Hij heeft als beroepsrenner altijd in dienst van Raas gereden. De manager van Rabobank voorspelde vorige maand dat Dekker spoedig een klassieker zou gaan winnen.

Dekker is de eerste Nederlandse winnaar van een wereldbekerwedstrijd sinds zijn ploeggenoot Michael Boogerd in het voorjaar van 1999 de Amstel Goldrace op zijn naam schreef. In San Sebastian stonden eerder Adri van der Poel (1985) en Gert-Jan Theunisse (1988) op het erepodium. Sindsdien speelde geen enkele Nederlandse renner een rol van betekenis op het glooiende parcours.

Zaterdag ontbrandde de strijd bij de beklimming van de Jaizkibel, sinds 1982 scherprechter in deze koers. De Spanjaarden Odriozola en Zarrabeitia konden hun voorsprong van een halve minuut op dertig kilometer voor de eindstreep niet vasthouden. Een uitgedund peloton van vijftig renners bleef over. Dekker waande zich kansloos tegen de sprintspecialisten Tsjmil en Vainsteins. Hoewel in ademnood besloot hij een versnelling te plaatsen. Hij zat naar eigen zeggen ,,bijna kotsend op de fiets'' en repte na afloop over ,,de mooiste zege van allemaal''.

Dekker probeert komende woendag in Zaltbommel zijn nationale titel bij het tijdrijden te heroveren. Volgende week is hij de trekpleister in de Ronde van Nederland. Volgende maand neemt hij deel aan twee disciplines op de Spelen van Sydney. Hij rijdt de tijdrit en de wegwedstrijd. Hij maakt zich geen zorgen over een mogelijke terugval. ,,Het is ongelooflijk wat me nu weer overkomt'', sprak Dekker na zijn eerste wereldbekerzege. ,,Misschien breekt het lijntje volgende week of over twee maanden. Ik zie wel waar het schip strandt. Ik geloof niet dat mijn seizoen nog om zeep kan worden geholpen.''