De post

Al fietsend in de zon besef ik het idyllische van mijn omgeving: langs een watertje met rustieke bruggetjes ligt een langgerekt dorp, waar midden op een doordeweekse ochtend het leven verstild is: wat eenden tussen de waterlelies en de konijnen onder hun puntdakjes op het gras. Op mijn favoriete tijdstip zijn de weinige andere fietsers veelal gehuld in bruin-oranjerode strepen: een aangename mensensoort, de postbodes. Zij verrichten hun dagelijks werk als in een tv-reclame : in het zomerse polderlandschap gaan zij van erf tot erf, ze zwaaien naar een kennis, zeggen mij vriendelijk gedag, maken een praatje met een dorpsbewoner in zijn voortuin. Ieder is blij met hun komst: een volmaakt bestaan. Langs een paar molens kom ik het volgende dorp binnen. Een oude man stapt bedachtzaam uit zijn voordeur, een opengescheurde envelop in zijn hand. Hij loopt naar de buren. Toch geen slecht nieuws op deze dag?

    • Ineke Holierhoek