`Wij zijn bewust heel Amerikaans georiënteerd'

De Britse band Toploader, die een hit heeft met `Dancing in the Moonlight' moet weinig hebben van de trendgevoeligheid in de Britse popmuziek. ,,Oasis heeft een verstikkende werking gehad.''

Het is geen ideaal scenario voor de beginnende popgroep: je werkt hard aan een mooie cd met zelfgeschreven liedjes, voegt op het laatste moment een luchtige coverversie toe van een oude hit en krijgt vervolgens van je kersverse platenmaatschappij te horen dat die cover zich het beste leent om op single te worden uitgebracht. De single wordt een hit en het poppubliek leert je groep kennen door een nummer dat nauwelijks representatief is voor de rest van de muziek. De Engelse groep Toploader neemt die gang van zaken voor lief. Hun single Dancing in the moonlight rukt op in de hitparade en het ontluikende succes bracht uitnodigingen met zich mee om op de prestigieuze festivals Glastonbury en, eind augustus, Lowlands te spelen.

Zanger en toetsenman Joe Washbourn had nog nooit van de Amerikaanse groep King Harvest gehoord, toen hij hun hitje Dancing in the moonlight op een compilatie met golden oldies uit de jaren zeventig voorbij hoorde komen. ,,In het jaar van herkomst 1973 waren wij nog niet geboren, dus nostalgie speelde geen rol bij het feit dat ik het wel een aardig nummer vond. Wel hoorde ik meteen dat het in ons repertoire zou passen. Oorspronkelijk was het een easy listening-achtige popsong. Onze versie onderscheidt zich van dat gladde Amerikaanse FM-radiogeluid omdat we er een beetje soul aan hebben toegevoegd.''

Het is geen grootspraak van de krullenbol uit het Engelse Eastbourne, want een optreden in de Amsterdamse Melkweg bewees onlangs dat Toploader zich erfgenaam van het Britse blanke-soulgevoel mag noemen, zoals dat eerder door The Small Faces en de Spencer Davis Group werd uitgedragen. Zittend achter zijn orgel is Joe Washbourn een waardig opvolger van Steve Winwood, met een doorleefde soulstem die een harde jeugd in een achterbuurt van Joe Cockers Sheffield doet vermoeden. In werkelijkheid is Eastbourne aan de Engelse zuidkust een suffige badplaats, waar alleen in de zomer iets te beleven valt. ,,Popmuzikanten komen er nauwelijks vandaan, behalve de oude showman Russ Conway die eind jaren vijftig bekend werd met slappe pianomuziek en die zich nog altijd als een soort Liberace in een enorme roze Rolls Royce door Eastbourne verplaatst. Tot voor kort wist ik niet dat Spider Stacy van The Pogues ook bij ons uit de buurt komt. Hij is waarschijnlijk zo snel als hij kon naar Londen vertrokken. Eastbourne is het soort provincieplaats waar je als ondernemend jongmens zo snel mogelijk weg wilt, maar waar wij onze muziek in alle rust konden ontwikkelen.''

In Londen heersen de trends, en van trends moet Toploader weinig hebben. ,,Britpop en Oasis hebben een verstikkende werking gehad op de Engelse popmuziek van het afgelopen decennium,'' zegt gitarist Dan Hipgrave. ,,De kwaliteitscontrole was weg, en op een gegeven moment kreeg elke band die ook maar een beetje op Oasis leek een platencontract. Onze muzikale voorkeuren worden niet ingegeven door de waan van het moment. Northern soul, de soulmuziek die al dertig jaar in dansclubs in het noorden van Engeland levend werd gehouden, is een belangrijke bron van inspiratie. Voor Engelse bands was het lange tijd not done om te zeggen dat er in Amerika ook heel fatsoenlijke rockmuziek werd gemaakt. Wij zijn bewust heel Amerikaans georiënteerd.''

Toploaders debuutalbum Onka's Big Moka werd voor een deel geproduceerd door George Drakoulias, de Amerikaan die eerder zijn naam verbond aan de beste platen van The Jayhawks en The Black Crowes. ,,Het grappige van Drakoulias,'' zegt Hipgrave, ,,is dat hij eigenlijk niet zoveel doet in de studio. Hij zit op de sofa en bromt van tijd tot tijd een instructie, maar hij bemoeit zich nauwelijks met de geluidsmix of de structuur van de nummers. Zijn belangrijkste functie is dat hij een sfeer creëert waarin een band creatief kan zijn. Engelse producers hebben de neiging om alles naar zich toe te trekken, van de songkeuze tot de kleinste details van de mix. Wij werken beter als we met rust worden gelaten. We zijn een hechte live-band en er komen geen kunstgrepen aan te pas om onze muziek op tape vast te leggen. Afgezien van het feit dat we naar de Abbey Road-studio zijn gegaan voor de eindmix. Als het goed genoeg was voor The Beatles, is het goed genoeg voor ons.''

Hoe komen ze aan die merkwaardige cd-titel? Washbourn: ,,Onka's Big Moka werd ingegeven door een verhaal over het Papoea-stamhoofd Onka uit Nieuw-Guinea, die al zijn bezittingen verzamelde in een buidel. Die zogenaamde Moka gaf hij door aan de volgende generatie, en al die spullen symboliseerden zijn wijsheid en zijn generositeit. Zo ongeveer zien wij onze rol in de popmuziek. We verzamelen onze invloeden in één totaalpakket, en die muziek geven we door aan iedereen die het wil horen. Lijkt dat op een hippie-filosofie? Kan me niet schelen, zolang het maar funky klinkt.''

Toploader: Onka's Big Moka

(Sony Soho Square 4947802).

Concerten 26 aug Lowlands,

Biddinghuizen, 1 sept voorprogramma Bon Jovi, Gelredome, Arnhem.

    • Jan Vollaard