TODD RUNDGREN

Zelfs de grootste fan van Todd Rundgren moet toegeven dat zijn glorietijd in de jaren zeventig lag. Met verbluffende resultaten hield de Amerikaanse alleskunner Rundgren zich toen bezig met alle denkbare soorten popmuziek, van slepende ballads tot klinische elektronische muziek, van soul tot hardrock en van pure pop tot symfonische progrock.

Rundgren was een pionier: in de vroege jaren tachtig zag hij al het belang van de videoclip in. Maar zijn bemoeienis met dit medium kwam te vroeg en werd een fiasco. In het daaropvolgende decennium was hij vermoedelijk de eerste maker van interactieve muziek. Ook dit werd een mislukking, niet alleen omdat hij in zee ging met Philips die het met zijn cd-i moest afleggen tegen de cd-rom, maar ook omdat niemand op een keuze uit duizenden mogelijkheden van Rundgrens muziek zat te wachten.

Tussendoor maakte Rundgren nog regelmatig cd's. Maar die waren óf alleen curieus, zoals zijn cd met bossa-nova-uitvoeringen van eigen bekende nummers, óf ze bevatten slechts één nummer dat werkelijk goed was.

One Long Year, de nieuwe cd van Rundgren, wijkt dan ook af van zijn laatste cd's: er staan verschillende goede nummers op. Het zware, kwade openingsnummer `I Hate My Frickin' ISP' is bijvoorbeeld een typisch Rundgrennummer waarbij couplet, refrein en brug vloeiend in elkaar overlopen.

Rundgren is op `One Long Year' eclectischer dan hij lange tijd is geweest. Van zijn `Bang On The Drum All Day' uit de jaren tachtig geeft hij met een ukelele een Hawaï-versie en van zijn klassieker `Love Of The Commmon Man' heeft hij een vermakelijke lounge-variant gemaakt. In verschillende nummers, zoals `Jerk' en `Mary And The Holy Ghost' sluit Rundgren aan op de huidige dance-muziek. Maar telkens klinkt het stijf, cerebraal en geforceerd, zodat `One Long Year' uiteindelijk toch weer een half geslaagde cd is geworden.

Todd Rundgren: One Long Year (Epic LC 10649)

    • Bernard Hulsman