Na Kosovo op adem komen in `rustig Nederland'

Op uitnodiging van Stichting Europa Kinderhulp logeren deze zomer 150 Kosovaarse en Albanese kinderen bij gastgezinnen in Nederland.

Op baan 5 van tennisvereniging Cromwijck in Woerden speelt Mieke van Diemen (58) een partijtje tegen Rivat Adeni (12) en Schëlgim Gula (13). Mieke wijst naar Rivat. Hij begrijpt het: het is zijn beurt om te serveren. Hij slaat een hoge bal die Mieke weet te onderscheppen. Maar de daaropvolgende smash van Schëlgim mist ze. Ze moeten alledrie lachen. ,,Mire! Heel goed'', roept Mieke. Met handen- en voetenwerk en een lijstje van Albanese woorden communiceren gastouders Mieke van Diemen en haar man Martin (59) met hun Kosovaarse logees. Rivat en Schëlgim houden samen met 148 andere Kosovaarse en Albanese kinderen drie weken vakantie bij gastgezinnen in Nederland. Het is een initiatief van de Stichting Europa Kinderhulp. De stichting organiseert elke zomer een vakantie voor zo'n drieduizend kinderen uit gezinnen die zijn getroffen door armoede, oorlog of milieurampen.

De trainingspakken die Rivat en Schëlgim dragen, hebben ze gekregen, de tennisrackets geleend.

,,Ze hadden helemaal niets bij zich, zelfs geen tandenborstel. We hebben snel wat nieuwe spullen moeten aanschaffen'', vertelt Mieke. Inmiddels krijgen de jongens van alle kanten cadeautjes: een horloge en een reistas van de buurvrouw, kleding van leden van de tennisclub en een zak vol drop van de dochter van de Van Diemens. Een zoontje van een bevriend gezin heeft Rivat en Schëlgim voetbalshirts en voetbalplaatjes gegeven. ,,Dat vinden ze prachtig'', zegt Mieke. ,,Patrick Klaivert!'', roept Rivat enthousiast als hij begrijpt waar ze het over heeft.

Elke dag maakt het echtpaar Van Diemen uitstapjes met Rivat en Schëlgim. Martin: ,,Vorige week zijn we naar een golfslagbad geweest. De jongens waren eerst bang voor het water want ze kunnen niet zwemmen. Maar op het laatst doken ze de golven in. Prachtig vind ik dat.'' 's Avonds spelen ze spelletjes. Triominos, sjoelen en rummycub zijn favoriet. Martin: ,,Als je niet oppast spelen ze hartstikke vals. Donderstralen zijn het.''

Het echtpaar stelt de jongens geen vragen over de wereld waar ze vandaan komen. Martin: ,,Er was ons gevraagd het er niet te veel over te hebben, dus dat doen we dan ook niet. Vooral Rivat schijnt erg getraumatiseerd te zijn.'' De 12-jarige jongen die in de buurt van Priština woont, is sinds de oorlog de oudste man van het gezin. Hij verloor zijn vader en zijn drie oudere broers. Schëlgim (13) uit Kaçanik in Kosovo, bij de grens met Macedonië, verloor zijn vader.

,,We zijn erg geschrokken toen we ze voor het eerst zagen'', vertelt Martin. ,,Ze waren allebei broodmager. Rivat had allemaal witte vlekken op zijn gezicht en rode ogen. Nu gaat het wel iets beter met ze, maar als je in hun ogen kijkt, zie je zoveel rottigheid.'' Martin is erg begaan met het lot van de jongens, vertelt Mieke. Martin:,,Schëlgim wilde laatst iets gaan schrijven op de computer. Toen ik vroeg waar het over ging, zei hij: over de rust in Nederland. Moet je nagaan, de rust in Nederland.''

Martin vindt het belangrijk dat Rivat en Schëlgim goed eten om wat aan te sterken, maar dat blijkt niet gemakkelijk te zijn. ,,We hebben echt problemen met het eten, ze zijn erg kieskeurig. Ik snap het ook wel, kinderen op vakantie willen gewoon patat. Maar ik vind dat ze ook iets van groente of fruit moeten eten. Een fruitsapje gaat er gelukkig wel in.'' Mieke: ,,Eigenlijk willen ze maar één ding.'' Ze wijst naar de twee jongens die op het terras van de tennisclub in snel tempo hun tweede cola achteroverslaan.

    • Deedee Derksen