Meisjes in de schakelklas

Tijdens `voortgangsvergaderingen' over schakelklas 6 heet het dat Aura `zwaar op Zdenka leunt'. Ongelijk heeft men daarin niet. Als de Poolse Zdenka schrijft: ,,Ik ben een antirustige meisje, wild, gek op jongens en ik ben blij dat ik ben so'', schrijft de Chileense Aura, die naast haar zit: ,,Ik ben een gek meisje, ik wil oltaid blij te zijn, ik ben gek op de jongens.''

Het is geen vraag wie hier op wie leunt, want dat is overduidelijk. Aura is pas dertien en erg verlegen, Zdenka is vijftien en in staat in haar eentje een zaal moslims het hoofd op hol te brengen. Ik kon dat op de creatieve dag met eigen ogen aanschouwen, toen Zdenka bij het onderdeel `playbackshow' vanachter de coulissen het podium betrad, om een imitatie van Britney Spears ten beste te geven. Met de kleding die ze droeg, het korte T-shirt dat haar buik vrij liet, de legging die haar billen nauw omspande, maar bovenal met haar sensuele heupbewegingen ontlokte Zdenka aan driekwart van onze allochtone leerlingenpopulatie kreten van bewondering, ja van extase.

Het andere kwart (de strengere moslims, de meisjes met hoofddoek) wendde de blik verontwaardigd af. Terwijl Zdenka het met die heupbewegingen toch lang zo bont nog niet maakte als de meisjes uit zwart Afrika, maar die kwamen pas later op. De paar minuten dat zij op het podium stonden dorst ik mijn leerlingen niet aan te kijken en hun act leverde de organisatie van de playbackshow achteraf kritiek op, want ik bleek niet de enige docent die gêne had gevoeld.

In die zin is onze zwarte school in het Rotterdamse wel weer een gewone school voor lager beroepsonderwijs: jongens vormen hier een grote meerderheid. Maar één op de vier leerlingen, schat ik, is meisje. Het ligt me niet zo te generaliseren, maar gezegd mag toch worden dat niet alle jongens op een even normale manier met meisjes omgaan. Dat wat verboden is, lijkt hier voor het oprapen te liggen, en het gebeurt wel dat een meisje dat voorbijloopt, zomaar wordt vastgepakt, even.

`Antirustige' meisjes als Zdenka, die zich ook op gewone schooldagen nogal uitdagend kleden, weten wel van zich af te bijten. Maar voor iemand als Aura, die Zdenka in alles tot voorbeeld neemt, lijkt me dat al moeilijker. Vandaar dat zo'n act waarbij heup- en bekkenbewegingen tot kunst verheven worden bij docenten behalve gêne ook bezorgdheid oproept. Voor de meisjes die een hoofddoek dragen hoeven we niet bang te zijn, die worden wel gerespecteerd, nee, juist de meisjes die er als het ware om vragen, die zich aanbieden nietwaar, waarom anders al dat bloot – die meisjes lopen het risico zich vogelvrij te verklaren.

Maar goed dat de meeste van onze jongens, moslims afkomstig uit dorpen, minder werelds zijn dan de antirustige meisjes. Ze zijn snel geïntimideerd, tasten voorzichtig af – het komt op onze dependence maar zelden voor dat ze doorslaan. Maar hier zitten dan ook de leerlingen die nog zeer kort in Nederland zijn. Zelfs hun handtastelijkheden, even een hand of een arm vastpakken, komen mij nogal onschuldig voor. Eén fel fuck you, en ze schieten terug in hun schulp.

Christie, een jaar ouder dan Zdenka, is vooral goed in dat fuck you. Christie komt uit Londen en voelt zich superieur aan iedereen. Ook ik heb dat `fuck you' al een paar keer naar mijn hoofd gekregen: `Fuck you Verlaan!' Christie woont hier bij familie. Haar vader, moeder, broer en zus wonen nog in Londen. Ik weet niet waarom ze hiernaartoe gestuurd is, misschien omdat er geen land meer met haar te bezeilen viel, want ze is in alles opstandig. Ter adstructie de zin die zij maakte met `regels': ,,De regels op school zijn: telefoon aan in de les, eten in de les, en geen werk doen in de les.'' Dat soort zinnen is waarom ik Christie ook wel weer mag. Met `het plan' bedacht ze: ,,Het plan is neuken.''

Christie de kwade genius van Zdenka noemen gaat te ver – Zdenka heeft zo iemand ook niet nodig – maar de laatste tijd trekken de twee toch naar elkaar toe. Het gaat ten koste van Aura. In haar opstel, waaruit ik hierboven de eerste, aan Zdenka ontleende zin citeerde, schrijft Aura ook, iets verderop: ,,Ik miss mij familie in Chili, mij vrinds en mij hond. End ik ben verdritig omdat ik heb geen vrindien hier in Nederland.''

Al zal Aura zich soms moeten weren tegen de jongens hier, ik geloof toch niet dat die haar zo verdrietig kunnen maken als het meisje dat naast haar zit.

    • Paul Verlaan