Kamperen

Even speelt hij met de gedachten om maar niet op te biechten dat hij geen type is om wekenlang op een luchtbed te deinen of rugklachten wil overhouden aan praktisch oprolbare matjes. En dat hij evenmin genot peurt uit waterhalen voor de thee, de koffie, de vaat, om vervolgens naast een wiebelend gaskomfoortje te posten. Dat hij allergisch is voor regen tegen het tentdoek, klamme slaapzakken, lauw bier, bedorven melk. En dat hij slappe boeken en broden haat.

Maar ze staan bij het kopieerapparaat in de warme gang. Zij met het ouderraadbulletin. Hij met de brief van het schoolreisje. Zo te zien zal het wel even duren. En waar moet je het anders over hebben, zo vlak na vakantie, als je zelf niet wilt vertellen hoe je die hebt doorgebracht.

Ze toetst het aantal in en draait zich vol naar hem toe: ,,De pret begint al op de tentenshows!''

Even twijfelt hij. Ziet zijn kinderen tent in, tent uit kruipen. Hun eigen wigwam inspecteren. Hoe hun moeder en hij eerst de prijs-kwaliteitverhouding in de gaten houden en allengs bezwijken voor design verlichting, verrijdbare barbecue's, handige leunstoelen.

Maar hij gooit het volgende wapen in de strijd: de rij voor de toiletten. De douche, waar vreemd haar tussen zijn tenen krult. De enige wasmachine die wanneer hij aan de beurt is, bezwijkt.

Ze spreidt haar armen: ,,Maar je leeft zo heerlijk in de natuur!'' En ze kent bijzondere plekjes. Drie, vier somt ze voor hem op. Daar gaat komend jaar dus iedereen naar toe. Haar lijkt het niet te deren.

,,Is het ook leuk voor volwassenen?'' Hij denkt aan fluisterende ruzies. Zwijgende vrijpartijen. Aan ondanks het omheinen van je plekje door het volhangen van waslijnen getuige moeten zijn van andermans relaties en opvoedingsmethoden.

Ze prikt een vinger in zijn borst: ,,Speelkameraadjes voor de kinderen!''

Hij neemt zich voor het er nooit meer over te hebben. Uitleggen heeft gewoon geen zin. Je hebt nu eenmaal voor- en tegenstanders. Beide partijen volharden in hun standpunt. Bekeerlingen heeft hij nooit ontmoet. Toch wil hij het weten: ,,Genieten jullie er zélf van?''

Ze grabbelt de kopieën uit de bak en geeft hem voor ze de gang in snelt een klopje op zijn schouder: ,,Weet je'', zegt ze, ,,als je thuiskomt waardeer je je eigen huis weer zo!''

    • Jacoline Vlaander