Sjakie Wolfs

Het hoofd van Sjakie Wolfs is kunst. Het is landschappelijk vergroeid met de bank van Ajax. Gewoon door te zitten en te zwijgen, werkt Sjakie aan de verbeelding van de Droom van Polyphilos, als een metafoor van het echte leven.

Het regent bijna altijd in het gezicht van de materiaalman. Ook als het dak van de Arena dicht is. Sjakie heeft wat Guus de Haan bij het Nederlands elftal ook had: het geladen wenkbrauwenspel van de ernst lachen is voor thuis. Bal en man, hij heeft ze even lief, onderdanig lief. In het eelt van zijn handen verliezen mensen en materiaal hun soortelijk gewicht. Sjakie is de laatste sociaal-democraat van Ajax. Het vleesgeworden anti-gif voor het beursgenoteerde gezelschap dat dagelijks zo ostentatief om hem heen fladdert.

Sjakie Wolfs is verbannen naar de tribune. Hij mag ook niet meer mee naar uitwedstrijden van Ajax. Vroeger had de 67-jarige dienaar zijn plekje op de bank, bij de technische staf en de reservespelers. Sinds 1973 zat hij daar. Hij kon, na een doelpunt, rennen, springen en dansen als de beste, omhelzen als een Don Juan. Dat mag niet meer van Co. Want Co weet: Ajax is een gesteven en gestreken product en gerimpelde gezichten roepen reminiscenties op naar vervlogen tijden. Co is bang voor nostalgie.

Doordeweeks mag de materiaalman zichzelf zijn. ,,Ik ben hier altijd voor achten. Dan is om negen uur alles kant en klaar en ga ik een broodje eten. Alles ligt klaar: ballen, hoedjes, schoenen. De trainer kan slapend binnenkomen.'' Waarom is wat doordeweeks goed genoeg is niet genoeg meer op zondag? Kan Zijne Excellentie Co Adriaanse mij dat even uitleggen? Of is de bank van Ajax op zondag een baronie waar mensen met zwarte nagelranden geweerd worden?

Misschien is Sjakie Wolfs te openhartig geweest. In de periodieke nieuwsbrief van Ajax liet hij zich in zijn eindeloze argeloosheid ontvallen: ,,Morten Olsen vond ik de fijnste trainer die Ajax heeft gehad. Ik mis hem elke dag. Hij was echt een vriend, voor iedereen. Ik heb er nog verdriet van dat hij weg is.'' Heimwee naar een afgedankte titularis kan natuurlijk niet. Althans, niet bij Ajax waar achterdocht en commercie elkaars communicerende vaten zijn. Iemand moet Andy van der Meyde gauw aan het verstand brengen dat elk goed woord ter attentie van Jan Wouters dodelijk kan zijn voor zijn verdere carrière.

Ik heb de eer en het genoegen Co Adriaanse een beetje te kennen. Privé is Co niet die ijzerheinige sergeant die neerbuigend smaalt over de gebochelde en verkreukelde medemens. Aan de dis neigt hij eerder naar de woede van de zware metaalsocialist. Dan is hij, als ieder gekruld mens, geplooid naar het menselijk tekort, naar het kerkhof van niet-ingeloste verwachtingen, naar de koude rilling over de rug. In de goulash van menselijke verhoudingen is Co, op zo'n avond bij kaarslicht, vaak de tederste. Een charmeur ook die de ogen van vrouwen kan doen oplichten.

Maar in het eerste jaar van zijn trainerschap gaat het met Co mis. Bij Willem II stuurde hij kort na zijn aantreden de koffiejuffrouw naar huis. Tot enige articulatie van het gezagsargument is het nooit gekomen. Het wijf irriteerde hem gewoon. Wellicht stond ze met haar weelderig erbarmen te dicht bij de spelers. Misschien was ze te veel klokhen en te weinig koffiejuffrouw. Maar dan nog, wat zou de ambiance van een kantine te maken kunnen hebben met optimale balcirculatie? Adriaanse moet beter weten.

Kennelijk heeft Co Adriaanse voor de investituur van zijn gezag een zwart schaap nodig. Jammer voor Ajax. In de keuze van Sjakie Wolfs heeft hij de Amsterdamse club beroofd van de laatste naturel. Juist Ajax, bakermat van de meest extreme hooligans, heeft dat lieve, in wederopbouw verstorven gezicht van Sjakie hard nodig. Als de laatste persoonsgebonden spiegel van de vereniging die zich ver houdt van kapitaal en penose. In Sjakie zingen de polders.

Hij zit nu, schuin achter de dug-out in de tribune. Na de wedstrijd gaat hij de kleedkamer weer in. Maar het staat in de sterren geschreven dat dit privilege van korte duur zal zijn. Straks hoort Sjakie Wolfs dat Ajax een andere materiaalman heeft. Zo'n gepolijste bodybuilder die niets van noppen weet, maar wel met een Rolex aan de pols rondloopt.

Als Ajax uitwedstrijden speelde, haalde Sjakie altijd de schoenen uit de tassen. Dat mogen de jongens nu zelf doen.

NEC-Ajax wordt 0-6.

    • Hugo Camps