Kamperen met z'n tweetjes

Marianne gaat voor het eerst met Sanna (2) kamperen in Frankrijk. Drammen en vechten, maar ook lachen en bond- genootschappen sluiten met mede- kampeerders. Ouder & kind met vakantie.

Dag 1. Voor het eerste met z'n tweeën kamperen. We hebben de meeste volwassen rampen al overleefd. De busreis hierheen duurde dertien uur. Het stralende weer in Holland sloeg allengs om in enorme slagregens. De accu van de bus stortte in. Wij waren met drie loeigrote koffers, een aantal plastic tasjes en een beautycase door mijn moeder uitgezwaaid. Verlicht haalde ik adem. Sanna goedgehumeurd, weg uit Amsterdam-Oost waar het toch al benauwd was de laatste dagen.

Dag 2. Een schitterende camping, zuiver Hollands, aan een meertje, meteen zwemmen voor Sanna, redelijk weer. Tentje ingericht. Een heel huishouden. Eten op het terras van de camping, met bloemen en wijnranken. Het lampje installeren en al die andere handige, opblaasbare, opbouwbare dingetjes. Koeien achter ons in de wei. Het gezinsleven tegemoet.

Dag 3. Een fiets met twaalf versnellingen gehuurd met een zitje achterop. Sanna met geen paard erop te krijgen. Ik ging zelf maar even een ritje maken. Sanna onder de hoede van de campingleiding. Bij thuiskomst was alles geregeld: chocomel, kleurtjes, een vriendinnetje van vier, twee moeders (ook alleen) met vier kinderen. Sanna uitgelaten met haar nieuwe aanwinst.

's Avonds eten op het terras. Lekker slapen in ons huisje. Althans, zo leek het, totdat midden in de nacht Sanna panisch wakker werd, bang, huilen, beiden niet slapen. Licht aan. Ik sloeg tot tweemaal toe de lamp aan diggelen, de batterijen van de andere lamp doofden langzaam uit, de derde lamp ook. Help. In het pikkedonker met een paniekerige dochter. Op de tast de radio ontmanteld, batterijen overgeheveld, zwetend. Om zes uur eindelijk in slaap gevallen.

Dag 4. Met behulp van alle kinderen op de camping (het worden er steeds meer) Sanna achterop gehesen en zodra ze stil was, weggefietst naar het schattige middeleeuwse dorpje. Wat een overwinningsgevoel. Batterijenvoorraad voor een jaar ingeslagen, nieuw lampje en alles wat ik vergeten had in Amsterdam.

We slapen veel 's middags. Ik kom er toe de verhouding met W. eens te overdenken, de spijt, en toch ook wel het verdriet en het gemis aan een `leuk' gezin (zoals overal om me heen hier op de camping!). Ik at met een paar uit Amsterdam met een baby'tje van een jaar, ze zagen er `gewoon' gelukkig uit.

Wat een kikkers hier zeg, ze kwaken dat het een lust is. Sanna lachte zich slap toen ik ze vanmiddag nadeed. Sanna is gezellig en lief. Veel tutten, knuffelen, knokken, ijsjes eten, keihard lachen, boekjes voorlezen. Echt moederen. Als die mensen op de camping eens wisten dat ik dat niet zo dagelijks doe. Ja, een normaal gezin met een tweede kindje, wat een kinderachtige middle of the road-droom. Maar die is sterker bij me dan ik dacht.

Dag 5. Sanna was vanmiddag echt ziek, koortsig, hangerig. Een dokter laten komen bij de tent. Ze klaagde over pijn in haar rug. Een tas vol Franse medicijnen ontvangen. Arme Sanna, doodsbleek. Ik zat op een stoel in de tent met een ziek kindje, net een indiaan, bewegingsloos. Ik mis een vader, die niet vol verwijten zit, maar gewoon ook bezorgd is. De mensen van de campingleiding zijn schattig: ik kreeg pizza en wijn cadeau. En nu zit ik eindelijk: Mozart op de radio, schrijven, nagels lakken, de meloen ruikt heerlijk. Popje in bed, onder haar vliegmachiendeken. Kikkers, krekels, een loeiende koe.

Veel mensen vragen waar mijn man is. Een vrouw alleen met kindje is wel statusverhogend, maar ook intrigerend, en een gescheiden vrouw roept ook oordelen en vragen op, die ik niet gewend ben te beantwoorden.

Dag 6. Gelukkig, Sanna is na een lange slaap goed uitgerust, ik ook. En prachtig weer! Zwemmen en scheppen op het strandje. Nu heb ik van die scheuten in m'n rug, en die zijn niet mis.

Inmiddels hebben we ook een dag van ruzie gehad. Jezus, wat een verwend krengetje! Alles moet metéén! En op zo'n zeurtoontje. Ik ben toch al niet zo dol op zand en hitte en veel te rood verbrand, en toch vriendelijk zandtaartjes bakkend! En Sanna wil dan ineens met alle geweld op de schommel, honderd meter verderop. De hele tas weer ingepakt, en na een half uur schommelen wil ze nog lang niet weg. We moeten daar iets aan doen, aan dat drammerige!

Dag 7. Het feest gisteravond was een groot succes. Een echte discjockey op het eeuwenoude plein en dansmuziek. Sanna heeft tot één uur haar waterschoenen stuk gedanst, met de armen in de lucht en met haar kontje draaiend. 's Nachts in konvooi met de andere gescheiden dames en hun kinderen op de fiets terug. Sanna als een dronkeman achterop luid lallend `maantje túúúr, maantje glúúúr'. Ze heeft een enorm arsenaal aan liedjes, groter dan haar eigen woordenschat. Ik leer ze nu allemaal kennen, eindelijk.

Laatste dag. De dagen gaan hier zo snel, met weinig tijd voor intellectuele dingen als schrijven. We hebben een hittegolf doorstaan, waardoor we alleen nog maar lang konden slapen, zwemmen, schommelen en ons naar de schaduw slepen. Bakken met zweet. Inmiddels ook een regenaanval gehad en vandaag mist. De tent van de buurvrouw liep helemaal onder terwijl we daar op het diner waren genood. Scheppen en dweilen. Sanna was helemaal verrukt en angstig opgewonden tegelijk voor de `blikse'.

De kampeerders zijn weer gewisseld. Er woont nu een allenige vader met dochtertje van vijf naast ons. Ik heb het steeds gezelliger met de andere gescheiden dames en al hun kinderen, net Amsterdam. Cynisch bulderen over mannen en de liefde. En veel armagnacs die hier met ruime hand geschonken worden.

Bent u deze zomer als alleenstaande ouder met kinderen met vakantie geweest? Stuur uw reactie naar NRC Handelsblad, Z/Ouder & Kind, Postbus 8789, 3009 TH Rotterdam of per e-mail naar zok@nrc.nl. Uw reactie moet donderdagochtend in ons bezit zijn.