Boycot

Ouderwets woord, boycot. Jaren zeventig-woord.

Je had Boycot Outspansinaas- appels, tegen het apartheids regime in Zuid-Afrika. De boycot van de Olympische Spelen in Moskou. En van het wereld kampioenschap voetbal in Argentinië (Bram en Freek met 'Bloed aan de paal' tegen het generaalsregime).

Boycots gingen meestal uit van actiegroepen. Ze waren gericht tegen de gevestigde orde en zetten in de regel geen enkele zode aan de dijk. Tegenwoordig is dat anders. Op Greenpeace na zijn er bijna geen actiegroepen meer over. Dus nu gaan boycots uit van het establishment.

We verdrijven Saddam Hussein uit Koeweit, pakken niet door en kondigen een boycot tegen Irak af. We maken oorlog in Kosovo, weten Milosevic niet te verdrijven en isoleren dan maar Servië. En nu is er die bizarre boycot tegen Oostenrijk wegens de regeringsdeelname van de extreem-rechtse FPÖ van Jörg Haider. Via de Europese Unie kon het eigenlijk niet, dus spraken de veertien lidstaten eensgezind af Oostenrijk alle veertien bilateraal in de ban te doen. Oostenrijk was woest.

Inmiddels zitten we er al weer mee in onze maag, met die boycot. Een flink gebaar is mooi, maar hoe kom je er weer vanaf? Een commissie van wijzen moet het mensenrechtenbeleid van de boosdoener onder de loep nemen. En Oostenrijk dreigt met een referendum over de EU. Vervelende kwestie.

Vroeger geselden we gezamenlijk Duitsland, maar dat is helaas een beschaafd land geworden. Gelukkig is er nog het zondebokje tussen de Alpen. Maar bezweert de EU met die boycot niet gewoon haar eigen angsten? En wie is er eigenlijk geïnteresseerd in Oostenrijk?

M stuurde Bas Heijne naar Wenen. Hij kwam terug met de fenomenologie van de Lederhose.

    • Laura Starink