Prutsen, peinzen en pesten

Op de voorkant van het nieuwe RE-magazine staat een jongen met twee stukken plakband op zijn gezicht. Het ene stuk loopt van zijn voorhoofd tot het puntje van zijn neus, zodat zijn neus wordt opgetrokken en de toeschouwer recht in zijn neusholtes tuurt. Het tweede stuk verbindt de onderkant van zijn neus met zijn lip, waardoor de jongen een soort hazenlip krijgt. Hoe onsmakelijk het er ook uitziet, het plakband is een adequate verbeelding van het thema van het nummer: `verveling'. Om de jongen heen staat een keer of dertig, in sierlijke letters het woord `Boring! gedrukt – ondanks zijn Nederlandse herkomst is het blad Engelstalig.

Re-magazine is eigenlijk het eenmans-produkt van vormgever Jop van Bennekom. Al eerder, in 1997 bracht hij drie nummers van het blad uit, over respectievelijk `home' `media' en `sex'. Van Bennekoms vormgeversachtergrond is daarbij altijd goed zichtbaar. In dit nummer wordt de strakke en rustige vormgeving voortdurend onderbroken door schijnbaar geschreven droedels, kreten en in hanenpoten gekrast commentaar op de teksten als `Disaster strikes', `No Idea' en `Shut Up!' Ook de advertenties hebben een ongebruikelijke vorm: stuk voor stuk worden ze aangekondigd met de tekst `Hello, This is an advertisement'. Daarop volgt een door de redactie vormgegeven tekst, waarin de naam van de adverteerder (Levis, So/Alexander van Slobbe, Prada) nauwelijks opvalt.

Die provocerende vormgeving is niet de enige reden waarom Re-magazine een aanstekelijk blad is. Ook inhoudelijk is er voldoende in te vinden. Want wat doe je als je je verveelt? Prutsen, peinzen en pesten, en die drie bezigheden komen in dit nummer ruimschoots aan de orde. Natuurlijk staat er een beschrijving in van een volledig doelloze dag in (`My eye falls on a bottle of Bardolino with a new label. I wonder if the content of the bottle has also changed along with the re-styling.'), maar die is zo goed opgeschreven dat je je als lezer geen moment verveelt. Dat geldt ook voor de acht pagina's lange `analyse' die Wilfried Nijhof en Jop van Bennekom besteden aan `gedachteloos gepruts' – het maken van slingertjes van stukken plakband, de poging om een perfecte cirkel met Tipp-Ex op een gele Post-It memo te tekenen, of het binnenste buiten keren van een doosje Marlboro.

Nog curieuzer is de rubriek `Agents' waarin twee Re-magazine-medewerkers in lange brieven ongevraagde adviezen geven aan een aantal bedrijven, een café en een museum om hun dienstverlening of imago te verbeteren. Zo wordt een `hyper-market furniture store' (ongetwijfeld Ikea) na moeilijkheden met het assembleren van kantoorstoel `Svenarne' geadviseerd open dagen te organiseren waarop trouwe klanten hun eigen versie van de diverse produkten in elkaar te zetten. En een museum (vermoedelijk Witte de With in Rotterdam) krijgt, na een gesprek met een weinig communicatieve baliemedewerkster, het advies het gebouw mayonaise-geel te laten schilderen en om een 15-jarige scholiere `having no interest whatsoever in contemporary art' aan de balie neer te zetten. De meligheid die bij zulke teksten op de loer ligt wordt adequaat vermeden door een ernstige, bijna naïeve toon, die je ondanks alles het gevoel geeft dat de auteur al die verzinsels best nog eens zou kunnen menen.

Dat is meteen de kracht van dit Re-magazine. Om het blad hangt een Douglas Coupland-achtige verwondering over het moderne leven. De medewerkers en fotografen zitten duidelijk tot hun oren in het hippe circuit (of willen dat graag), maar dat weerhoudt ze er niet van om genoeg afstand te hebben om met grappige vondsten en rake observaties te komen. Re-magazine is een aanwinst.

Re-magazine, The Boring Issue. Zomer 2000, 84 blz. Prijs ƒ17,50

    • Hans den Hartog Jager