PHOENIX

De debuut-cd van de Franse groep Phoenix, United, is in de eerste plaats komisch. United klinkt alsof de muzikanten heel erg hun best hebben gedaan om muziek te maken die ook van een Amerikaanse band uit eind zeventig/begin tachtig had kunnen zijn. Op een enkel a-typisch liedje na, zoals het punky Party Time, doen de nummers denken aan de late Blondie, en de popdisco van de Bee Gees of een Olivia Newton John.

Het is nauwelijks te geloven dat een groepje jonge Fransen dit serieus hebben nagestreefd, maar naar verluidt zijn Deck d'Arcy, Laurent Brancowitz en de anderen inderdaad hartstochtelijke liefhebbers van goedgemaakte popliedjes uit de jaren tachtig. Dat hebben ze gemeen met de leden van de eveneens Franse groepen Cassius en Daft Punk, met wie ze dan ook samenwerken en bevriend zijn.

De nadrukkelijk nagalmende gitaarakkoorden, de zuigende discodrums, de botte synthesizers en de echoënde zang - het zijn stijlfiguren uit een andere tijd. De leden van Phoenix spelen dit voorbeeldig, met toepasselijk geoliede melodieën, en een afstandelijke perfectie in de onberispelijke Amerikaanse zang. Die Fransen van tegenwoordig zijn zo hip dat ze zelfs hier mee wegkomen. Maar de muziek van Phoenix blijft toch vooral een goeie `gimmick': als waarachtige levenskreet valt het niet serieus te nemen.

Phoenix: United (PIAS 7243 8 488523)

    • Hester Carvalho