BADLY DRAWN BOY

In Engeland is Damon Gough, alias Badly Drawn Boy, met zijn eerste cd binnengehaald als een nieuwe held. Hij werd vorige week dan ook genomineerd voor de begerenswaardige Mercury Prize. Na zoveel ophef klinkt zijn cd The Hour of Bewilderbeast heel wat gewoner dan je zou verwachten. Damon Gough is een singer/songwriter met een grote flair voor arrangeren. The Hour of Bewilderbeast zit dan ook vol met schonkige koperorskestjes, trillende harpklanken, vrolijke jongenskoortjes en andere onverwachte accenten.

De cd klinkt als een carrousel, waar steeds weer een andere attractie vooraan komt te staan: nu eens een hoornspeler, dan weer een cellist, en ondertussen speelt de band mooie, `open' klinkende popliedjes en zingt Damon Gough met Lennon-achtige stem zijn po√ętische teksten.

Maar hoe fraai het ook allemaal in elkaar is gezet, er ontbreekt de vonk van werkelijke bevlogenheid. Badly Drawn Boy is mooi melancholisch, mooi romantisch en mooi lijzig. Maar hij is te mooi, en te aangekleed. Zijn muziek doet bijna denken aan de gestroomlijnde, radio-vriendelijke Elton John-pop uit de jaren zeventig. Iemand had Badly Drawn Boy een paar maanden eerder uit de studio moeten plukken.

Badly Drawn Boy: The Hour of Bewilderbeast (PIAS TNXL cd133)