Saloon voor de urban cowboy

In de jaren zestig van de negentiende eeuw, toen het wilde westen nog wild was, reed Sammy Malone met zijn paard over de prairie. Maar de gebouwen rukten op, de stofwolken werden verdreven door asfalt, het gehuil van de coyote door het getoeter van auto's en de eindeloze dagen in het zadel door de terreur van negen tot vijf. De prairie verdween.

Maar Cowboy Sammy kan niet vergeten. Anno 1982 droomt hij nog steeds over het leven dat de stad van hem afnam. Van de wijdse verte, de zinderende canyons, de zwetende paarden. Van de vrouwen die naar hem lachten, als hij na een lange dag zijn stoffige stadje binnenreed. Sammy probeert het nog een tijdje als baseball professional, een bestaan dat hem het sterkst doet denken aan zijn zorgeloze dagen op de ranch; aan het prijsschieten op de trage, lome dagen dat geen schurk zich liet zien. Maar Sammy redt het niet.

Zijn loyale maten van weleer ziet hij veranderen in kille yuppen die hun duels uitvechten op de beursvloer. Hij wíl wel strijden tegen het opkomende cynisme van de jaren tachtig van de twintigste eeuw, maar hij kan niet meer. Sammy the cowboy glijdt af, en besproeit zijn ondergang met slechte alcohol en goedkope vrouwen. En als hij op de bodem is, koopt hij als ultieme wanhoopsdaad een saloon van zijn laatste centen. Sammy Malone heeft verloren. De cowboy die baseballstadions deed zingen, zit vast aan de grond.

De comedy Cheers (1982-1993) kun je eeuwig blijven herhalen. De tragiek van een mislukt leven is tijdloos. Comedies als The Cosby Show en Family Ties zijn allang vergeeld, Cheers leeft voort, juist door de rafelranden aan de grappen.

In Café Cheers grijnst de afgrond voortdurend terug. Het is komisch om te zien welke trieste figuren barman Sam Malone om zich heen verzamelt, maar ook dramatisch en een beetje verdrietig. De cynische psychiater Frasier Crane die zijn hele leven blijft hopen op warmte van zijn ijskoude vrouw. De messcherpe Carla, uitgewoond door haar kinderschare en evenzo talrijke mislukte liefdes. De hyperintelligente serveerster Diane; te slim voor het rondbrengen van drankjes. De uitgebluste tientonner Norm die op de hoek van de bar zijn mislukte leven verdrinkt in bier. Maar de meest tragische is cowboy Cliffy Clavin, die zijn zadeltassen inruilde voor posttassen, zijn kogels voor krachteloze trivia en nooit meer kan ontsnappen aan zijn alleoverheersende moeder en dito oedipus complex.

Cheers heeft geen metaforen nodig. Het café ís het geknakte leven. Een asiel waar mensen aanspoelen die nooit meer worden opgehaald. De saloon voor alle urban cowboys die stukliepen in de urban jungle. Lachen, met weemoed in je hart.

Cheers, aflevering 1, Ned.1, 23.27-23.56u.