Geslaagd popfestival met hartslag van de grote stad

De regen speelde een belangrijke rol op het terrein van New Frontierfestival in het Amsterdamse Bos. Op de festivaldag zelf viel het mee met de neerslag, maar het kwaad was al geschied. De overvloedige regenval van de dagen daarvoor was verantwoordelijk voor uitgestrekte, soms kniediepe modderpoelen. Sommige bezoekers lieten zich gaan in moddergevechten in klassieke popfestival-stijl. Met wagonladingen stro probeerde men al te heftige moeraseffecten tegen te gaan, wat een onverwacht agrarisch tintje aan het terrein gaf. Alsof boerenrockgroep Normaal elk ogenblik op een van de podia kon stappen.

Maar ondanks de landelijke omgeving, waar landende vliegtuigen (Schiphol ligt vlakbij) voor onbetaalbare `special effects' zorgden, ademde de programmering de hartslag van de grote stad: elektronische dansmuziek in allerlei gradaties.

DJ's hadden de overhand in de zes tenten, maar voor de afwisseling werden er enkele live-acts opgevoerd. Zoals MJ Cole, die hier zijn continentale live-debuut maakte. Hij geldt als de grote belofte van de Engelse two-step-garage, de okselfrisse mutatie van de elastische, drukke ritmes van de drum 'n' bass en de stijlvolle soul-vormen van de vocale garage-house. Op zijn debuutalbum Sincere, dat over een maand uitkomt, combineert de klassiek geschoolde Cole (eigenlijk Matt Coleman) zijn programmeertalenten met allerlei 'echte' instrumenten, waaronder heuse strijkers. Maar die kwamen hier toch weer uit een kastje. Van achter zijn elektrische piano en wat computertuig stuurde Cole zijn combo (onder wie een drummer, een bassist en een legertje vocalisten) door een wat gelikte set, die veel beloofde maar juist vanwege het compromis met de live-instrumentatie nog niet helemaal uit de verf kwam.

Wat dat betreft kan Cole een voorbeeld nemen aan zijn labelgenoot (op Talkin' Loud) Reprazent. De drum 'n' bass-supergroep van Roni Size wist opnieuw het danslustige publiek te overdonderen. Size, DJ Die, Suv en Krust stonden in een symmetrische slagorde opgesteld achter hun beeldschermen en toetsenborden, terwijl een drummer, een bassist, rapper MC Dynamite en zangeres Onallee het hunne aan de dynamische, drukke ritmes en prikkelende geluidenvlechtsels toevoegden. Een handvol nieuw materiaal, waaronder de springerige komende single Who told you, deed bepaald geen afbreuk aan de feestvreugde.

Overigens was drum 'n' bass zwaar ondervertegenwoordigd op het festivalterrein, waar de bonkende vierkwartsmaat van house, techno en trance domineerde. Uitzondering was de sjiek ingerichte Engineered Lounge-tent, waar de lagere tempo's van lounge, exotica en triphop uit de boxen stroomden.

Lounge is kennelijk een fenomeen dat het ouder wordende danspubliek aan doorstroming en `upgrading' onderwerpt. In deze tent was,veelbetekend, geen bier te krijgen, wel een drankje dat toepasselijk `boswandeling' heet. Ironisch genoeg contrasteerde de overvloedig aanwezige modder wreed met de witlederen zitelementen.

Zitten was niet de bedoeling in de overige tenten. Hoewel Hollandse helden als Ronald Molendijk, Dimitri, DJ Jean en Michel de Heij regelmatig in elke disco-om-de-hoek draaien, puilde de bijbehorende tent continu uit. Nu waren de op Delfts blauw geïnspireerde `visuals' – een slimme manier om het Nederlandse karakter van deze tent te beklemtonen – alleszins de moeite waard.

De urenlange sets van DJ-supersterren als Sven Väth, Sasha en Deep Dish zijn zeldzamer aan onze kusten. Deep Dish, het van oorsprong Iraanse houseproducersduo dat vanuit Washington opereert, stal de show met een dwingende DJ-set, arm aan vocalen en rijk aan percussieve grooves. Ook Väth wist de handen op elkaar en de voeten van de vloer te krijgen, al was het maar omdat tijdens een van zijn vele climaxen twee fraai uitgedoste steltlopers op het podium stonden te dansen.

Festival: New Frontier. Met onder anderen Reprazent, Sven Väth, 100% Isis, Marcello, Dimitri, Remy, DJ Jean, King Britt, Sasha, MJ Cole, Ken Ishii, Deep Dish. Gehoord: 15/7, Amsterdamse Bos.