De mug

Max en Vera lagen in bed, maar ze konden niet slapen. Dat was vervelend, want ze waren ontzettend moe. Wie moe is, wil niet liggen woelen in een plakkerig bed en helemaal niet omdat er een mug in de kamer is. Maar dat was dus het geval. Er was een mug in de slaapkamer. Iedere keer als Max het licht uitdeed, kwam de mug te voorschijn. Hij had Vera al twee keer gebeten. Hij maakte een verschrikkelijk geluid. Het leek wel een klein, snorrend vliegtuigje dat je alleen in het donker kon horen. Iedere keer als ze dachten dat hij niet meer zou komen, kwam hij toch en zat Vera weer rechtop in bed om zich heen te slaan. Max probeerde op een andere manier aan de mug te ontkomen. Hij lag doodstil op zijn zij, met de deken over zijn hoofd. Zelfs dan hoorde hij af en toe de mug rond zijn hoofd zoemen en knetteren. En toen werd hij ook nog in zijn voet gestoken.

,,Auw!'' riep hij, ,,rotmug!'' Hij sprong overeind en deed het licht aan. Hij keek om zich heen. Nergens een mug te zien.

Vera was ook overeind geschoten. Ze had een opgerolde Donald Duck in haar hand. ,,We gaan hem doodslaan,'' bromde ze kwaad.

Max krabde aan zijn voet. De mug had hem in zijn enkel gestoken.

Het werd een bult. Hij kreeg ineens ook jeuk op zijn rug, tussen zijn schouders. Daar kon hij niet bij, dus Vera moest krabben. Daar had ze wel lol in.

,,Niet zo hard,'' riep Max na een tijdje.

Vera hield op. Van al het krabben kreeg ze zelf jeuk aan haar muggebeten. De vervelendste zat op haar wang. Daar had ze wat spuug opgedaan, maar dat hielp niet.

,,Ik zie h'm,''fluisterde Max. Hij wees naar een hoek van de slaapkamer.

Vera zag hem ook. Daar zat de mug. Hoog in de hoek, bijna tegen het plafond aan. Ze sloop er voorzichtig naartoe. Ze draaide zich om naar Max.

,,Een stoel,'' zei ze.

Max tilde een stoel op en bracht hem naar Vera. Ze klom er op, met haar opgerolde Donald Duck. De mug had niets in de gaten. Max hield zijn adem in. Vera mikte goed en sloeg toen keihard.

Mis!

Ze zagen allebei de mug opvliegen. Ruimschoots voor de Donald tegen de muur knalde. Het was ongelofelijk. Had een mug soms ogen in zijn rug? Of was hij geboren om te plagen?

,,Waar gaat ie heen?'' riep Vera.

Max zag de mug aan de andere kant van de kamer, boven het hoofdeinde van Vera's bed, naast haar oude Jip en Janneke-lamp neerstrijken. Het was dan wel een plaaggeest, de mug had ook iets slooms.

Alsof ie moe was, of heel erg tevreden met zichzelf.

,,Kom,'' siste Max. Hij pakte een dik boek van Paul Biegel en sloop in de richting van de mug. Vera sloop in zijn kielzog. Zij had haar Donald, die behoorlijk aan flarden was, verruild voor een stripboek van Kuifje dat je ook kon oprollen. Het werd een echte knuppel.

De mug had niets in de gaten. Misschien deed hij even een tukje.

Max en Vera konden tot vlakbij hem komen. Toen keken ze elkaar aan. Wat te doen? Moest Vera meppen of Max het zware Biegelboek tegen de muur drukken?

Max mocht het doen.

Hij deed een laatste stapje vooruit, hield zijn adem in en duwde toen heel rustig het dikke boek in de richting van de mug die te sloom was om weg te vliegen. Het scheelde maar weinig of Max had medelijden gekregen. Toch zette hij door en drukte hij het boek op de mug. Heel zachtjes hoorden ze iets kraken.

Dat was de mug.

Die nu dood was.

Max trok het boek weer naar zich toe. Op de muur zat een grote, rode vlek met een zwart stipje in het midden. De vleugeltjes van de mug kleefden aan Paul Biegel. Het was bijna ongelofelijk zoveel bloed als er in een mug zat en wat Max en Vera zich later toen ze in bed lagen afvroegen was van wie dat bloed nou was; van hun of van de mug. Dat was nog eens een vraag om bij in slaap te vallen.