Dit is het!

Even een puntje van orde. Sinds enige tijd staat onder deze rubriek een mail-adres. Dat is bedoeld voor kanttekeningen, discussie en aanbevelingen. Dat wil zeggen: objectieve aanbevelingen. Uitbaters die zichzelf aanprijzen: niet de bedoeling. Eigenaars van restaurants die doen alsóf ze objectieve derden zijn: foei!

Laatst kwam er namelijk een mailtje binnen van een goochemerd die zich een neutraal klinkend alias had aangemeten. Bij een ,,toevallig'' bezoek aan een rôtisserie had-ie bijzonder lekker gedineerd. Zich door de chefkok/eigenaar zus-en-zo ,,lekker laten verrassen''. Lunchen, een weekje later, was ook – ,,die man weet wat koken is'' – subliem geweest. ,,Zakelijke en correcte bediening.'' En een leuke website op de koop toe. Kortom: dit was een ,,echte aanrader voor Entre Nous.'' Maar zoveel complimenten? Beetje verdacht.

En jawel: de e-mail had een digitaal spoor achtergelaten. En daarin kwam dus de naam voor van de `toevallig' gevonden eigenaar. Had-ie niet in de gaten gehad. Een zurige rieplaai met daarin de aankondiging van een publieke ontmaskering leek op z'n plaats.

Het moet eventjes zeer heet zijn geworden in de keuken van de rôtisserie. Want korte tijd later hing de echtgenote van de imposteur in lichte ontreddering aan de lijn. Dat hun goed bedoelende, maar onbezonnen dochter – jaja – dat mailtje had verstuurd. Oké, zand d'r over.

De Bergense caffé trattoria Otto e Mezzo had niemand aangeraden. We kwamen er écht toevallig langs. Dus verwachtingen waren niet gewekt en andermans mening hoefde dus ook niet te worden getoetst. En zoals onaangekondigde feestjes de leukste zijn, zo bleek Otto e Mezzo een trouvaille.

De naam doelt niet op twee heren die de zaak uitbaten, maar deze is een referentie aan Federico Fellini's film: acht-en-een-half. Het is niet de enige verwijzing. Een otto-e-mezzo is, volgens een korte intro op de kaart, in de Italiaanse volksmond ook een simpel eettentje.

De caffé trattoria ligt aan het lommerrijke kerkplein van Bergen, waar een standbeeld van de dichter Roland Holst staat. Bergen – of liever: Bergen Binnen, Bergen aan Zee ligt verderop – wordt altijd het `kunstenaarsdorp' genoemd. Dat behoort, een paar galeries daargelaten die teren op de artistieke reputatie, definitief tot het verleden. Maar het is ook een feit dat het dorp het beach- en fun-prolurkendom van de nabije zeereep op twee armlengtes heeft weten te houden.

Otto en Mezzo is meer een trattoria, een restaurant, dan een café. In de tuin is een bescheiden terras neergezet. Je moet, gezien de geëmailleerde Martini-reclameborden, de Martini-logo's op de shirtjes van het bedienend personeel, en de Martini-`fresco' op de schutting, enige moeite doen om te beseffen dat het borrel-assortiment meer omvat dan alleen deze vermout.

Het restaurant-gedeelte is geheel uit hout opgetrokken. Het interieur heeft wel wat weg van een gerenoveerde boerenschuur. De zon die door de tuindeuren en de serre-ramen binnensiepelt, geeft het hout een aangenaam warme tint – kan zó in de VT Wonen. Ze zijn al een jaar open, maar alles glimt als pas opgeleverd. De gasten op een donderdagavond zijn vooral toeristen van het slag dat een midweekje in een wat duurder huurhuisje zit.

De kaart – er is ook een dagmenu op een tweetal schoolborden – hanteert de gebruikelijke indeling van koude en warme antipasti, pasta, secondi en dolce. We nemen zalmtartaar met kappertjes met een dressing van mosterd en balsamico-azijn, en antipasto all'Otto e Mezzo, een smakelijk palet van affettato, Italiaanse vleeswaren, een klein zalmtartaartje en gerookte heilbot.

Erbij nemen we Est! Est! Est! U kent het verhaal rond die witte wijn nog niet? Welnu: in 1110 reisde een bisschop in het gevolg van Hendrik de Vijfde door Italië. Behalve het bevorderen van het zielenheil van de kudde, stond daarbij ook het versterken van de inwendige monseigneur hoog op de agenda. Hij liet namelijk de weg tevoren verkennen door een voorproever die Est! kalkte op de deur van de herberg met de beste wijn uit de streek: deze is het! In Montefiascone, iets ten noorden van Rome, werd een deur opgesierd met een niet mis te verstaan Est! Est! Est!

De hoofdgerechten zijn tagliatelle alle code dit filetto, lintpasta met ossehaaspuntjes die wordt geserveerd met een romige rode wijnsaus. Ook komt er gebakken lupo di mare, zeewolf met een fraaie en frisse salsa verde. Aangemoedigd door het gebodene nemen we, hoewel geen toetjesmensen, ook nog het verrassings-dolce: citroenig ijs en aardbeien op een spiegel van rabarber. Eindoordeel: Est! Est!