Gitarist John Scofield laat de beat verwateren

`Ik word hier zenuwachtig van, waarom gaat-ie niet door?' zei een man gisteravond halverwege het concert. Hij schudde wat handen en vertrok. Er bleven voor John Scofield nog genoeg mannen over – meisjes waren er nauwelijks in de Max – maar het gaf wel te denken. Want inderdaad leek de gitarist er gisteren bijna een sport in te zien mensen op het verkeerde been te zetten. Vrijwel al zijn stukken begonnen met een dansbare `groove', nooit te snel en zeker niet langzaam, maar na verloop van tijd ging die bijna altijd weer verloren. Soms via een radicale stijlbreuk, soms door vergaande `deconstructie' of zelfs een portie ouderwets rotzooien.

Wilde Scofield hiermee demonsteren dat hij de baas over de beat was en niet andersom? Het resultaat was in elk geval dat het met knallende funk begonnen concert gaandeweg ernstig verwaterde. Dat lag ook aan de musici die Scofield bij zich had. Drummer Ben Perowsky speelde enthousiast en puntig maar dat gold niet voor de vrijwel naamloze andere twee. De tweede gitarist speelde op een nogal monotone manier wah-wah slaggitaar, de basgitarist produceerde wel een massa bas maar nauwelijks onderscheidbare tonen. Tot hij overschakelde op contrabas en helemaal niet meer te horen was. Dat er van tijd tot tijd ook geluidjes uit een sample-box werden getoverd, de tweede taak van de tweede gitarist, hielp ook al niet om de spanning op peil te houden.

De formule drie gitaren plus een drumstel heeft heel wat leuke liedjes opgeleverd, maar gisteren was er weinig tralala. Voor de stelling dat gitarist John Scofield `eigenlijk' een zanger is – te vinden in een interview dat in maart in deze krant verscheen – werd daardoor geen duidelijk bewijs geleverd.

Concert: John Scofield Group. Gehoord: 29/5 Melkweg Amsterdam. Verder: 30/5 Oosterpoort, Groningen; 3/6 Chassé, Breda (Jazz Night).

    • Frans van Leeuwen