Dansen met angst voor de ruimte

Van heinde en verre komen dansers naar Nederland om zich te wentelen in de mogelijkheden om op te treden en choreografieën te maken. Verbazingwekkend is dat dit maar weinig opzienbarends en vernieuwends oplevert.

Het Korzo theater nodigde dit keer drie danseressen uit om hun kunnen te tonen. En bij alle drie lijkt een gebrek aan lef en angst voor de ruimte hen parten te spelen. Zo zoekt de Japanse Megumi Nakamura in haar bewegingen niet naar dynamiek en theatraliteit maar juist naar verstilling en ielheid op de centimeter. Net als in haar laatste choreografie Dream Window levert haar solo Sand Flower – L'homme blanc een sfeer van slaapwandelen op. Terwijl ze wakker wordt in een kring van zand en ballonnen, tintelt haar hand naar boven en ontwaakt haar lichaam in elegante verkrampingen. Eenmaal staand in haar lappengewaad kronkelt ze à la Isidora Duncan voorzichtig door de ruimte om tenslotte terug te keren naar haar cirkel. Doordat ze haar ogen vrijwel constant gesloten houdt, blijft de slaperige sfeer bestaan. Nakamura's minutieuze lichaamsbeheersing is prachtig om te zien, maar choreografisch is het wel erg voorzichtig en voorspelbaar.

Haar Oostenrijkse collega Nicole Peisl nam een eigentijds thema als uitgangspunt voor haar solo The I is in the Eye, The Eye is in the I: de overdosis informatie die op ons afkomt. De ik gaat tenonder, zegt de tekst op de band. Peisl staat er dan ook apatisch bij. Haar zelfonderzoek leidt tot veel navelstaren, dat ze af en toe doorbreekt om in strakke lichtbanen naar voren en naar achteren te `maaien'. Maar dit resulteert niet in een statement, iets esthetisch of een dramatisch uitgebouwde verwarring. Peisl gaat eenvoudigweg kopje onder.

De Italianen hebben een rijke Commedia dell'arte-traditie en Giulia Mureddu greep terug op het gebruik van het masker. Haar vogelmasker moet het verlangen van een monster dat een mens wil zijn vertolken, maar bij Mureddu lijkt de vogel meer een alter ego. Choreografisch heeft haar solo GRIE(F)E-ONE weinig om het lijf, maar als ze uiteindelijk het masker afdoet en er mimisch mee in dialoog gaat, ontstaat er een ouderwets aandoenlijke theatrale spanning. Jammer dat ze dat niet uitwerkt, want de solo eindigt abrupt waar hij eigenlijk had kunnen beginnen.

Voorstelling: W.A.T. Door: Korzo producties. Drie solo's gemaakt en gedanst door Megumi Nakamura (Sand Flower – L'homme blanc), Nicole Peisl (The I in the Eye, The Eye in the I), Giulia Mureddu (GRI(E)F-ONE). Gezien: 26/5, Korzo theater, Den Haag.