VORMING 3

De huidige trend om de Amerikaanse topuniversiteiten als het hoogst haalbare te zien, komt mij als graduate-student aan een prestigieuze Amerikaanse universiteit (University of Chicago) natuurlijk goed uit. Toch word ik het langzamerhand echt een beetje zat om te zien hoe iedereen zich laat verblinden door de schijn van superioriteit. Want hoe komt het dat de grote meerderheid van de Harvard-, Yale- en Berkeley-undergraduate studenten faalt om een plaatsje te bemachtigen op de Grad-schools van dezelfde universiteiten en genoegen moeten nemen met de mindere universiteiten? Mijn eigen ervaring en een kleine tocht langs de verschillende web-pagina's leren dat het bij de andere `top'-universiteiten niet anders is: de (kleine) meerderheid van Graduate studenten van de Amerikaanse topuniversiteiten van Europese en Aziatische nationaliteit. Harvard-studenten komen er gewoon niet tussen (wat trouwens ook voor aardig wat frustatie en vreemdelingenhaat zorgt).

Mijn Alma Mater, de Universiteit Utrecht, moet toch iets goed gedaan hebben als ik zomaar binnen kan rollen bij een universiteit waar de grote meerderheid van Amerikaanse `top'-undergrads hun tanden op stuk bijten. Volgens mij is het voor een redelijke student van Utrecht (of Amsterdam, Oxford, de Sorbonne, Bonn of Berlijn) gemakkelijker om een Amerikaanse universiteit binnen te komen dan voor een Harvard- (of Yale-, of Chicago-) student om bij Amsterdam een aioplek te bemachtigen.

    • Jochem Riesthuis Chicago