Uitwerpselen rode draad bij Suver Nuver

De afgelopen twee seizoenen wilde theatergezelschap Suver Nuver het eens anders doen. Voor het eerst baseerde men zich op min of meer klassieke teksten. Vlees & bloed was de Suver Nuver-bewerking van Lodewijk de Boers The Family, De kale huurder was afgeleid van Orson Welles' Kafkafilm The Trial.

Inmiddels lijkt de verkenning van het conventionele verhaaltheater alweer ten einde, want met de nieuwe productie, Popla, varen de Suver Nuvers als vanouds blind op korte, los van elkaar staande sketches. Sketches met acrobatiek en vermommingen, met verrassingsopkomsten uit klerenkasten, met fragmenten uit krakende films en muziek van Mahler en Elvis. Een eclectisch geheel en een baldadig niemendalletje, geknipt voor een festivalletje.

Één uurtje amusement, waarvoor de entertainers zich schwungvol in het zweet werken. Ze balanceren op ladders, vechten met speelgoedzwaarden en zitten elkaar hitsig achterna. Bevorderlijk voor de spanning is de combinatie van twee mannen en één vrouw.

Die vrouw, actrice Dette Glashouwer, speelt het ene moment een poedel die met dierlijke kunstjes een van de kerels aan zijn gerief moet helpen; het andere moment daagt zíj zo'n kerel uit, verkleed als een vorstin. Aan wie een steekje los is. Een draad van haar gebreide rokje sleept koninklijk achter haar aan en schreeuwt erom uitgetrokken te worden - wat inderdaad gebeurt.

Het tot op de draad versleten cliché van tietekont en poep & pies is de rode draad die ik in Popla meende te ontwaren. Regisseur Michael Helmerhorst voorziet, bijvoorbeeld, uitvoerig in blote derrières. Zwijgend schuifelen Peer van den Berg en Henk Zwart met hun fel uitgelichte achterwerken op de eerste rij af.

Tonen de acteurs zo plechtig hun bips omdat de titel van de voorstelling aan een reclameboodschap over een tot in de hoogste kringen verzorgde stoelgang herinnert? Keizer, koning, admiraal, een uitgang hebben we allemaal.

Zie de filmfragmenten, waarin leden van ons koningshuis eten - een eerste vereiste voor het scheppen van een mooie drol. Zie voorts de zakjes die een speler ronddeelt: daarin zitten, beweert hij, de excrementen van de royalty. En zo maakt Popla een wending naar de hogere filosofie.

Van Michel de Montaigne. Die voerde in zijn Essays eens een edelman op die alleen over het leven berichtte aan de hand van zijn ontlasting. Elk ander gespreksonderwerp vond hij stinken. Suver Nuver wordt op de valreep toch nog klassiek door voort te breien op Montaignes gedachte dat filosoferen een soort van uitscheiding is. In die geest - en in de woorden van de grote denker - kan Popla worden samengevat als een verzameling `uitwerpselen ..., nu eens te hard, dan weer te flodderig, maar nooit eens goed gebakken'.

Festival a/de Werf. Voorstelling: Popla, door Suver Nuver. Gezien: 26/5, Akademietheater, Utrecht. T/m 27/5 aldaar; tournee t/m 18/10. Inl:020-6277555.