Hockeysters blijft gezichtsverlies bespaard

Het gemor vanaf de tribunes was vanzelfsprekend ook Tom van 't Hek niet ontgaan. ,,Maar ik heb het gevoel dat de mensen langs de kant harder zijn geschrokken dan wij'', sprak de bondscoach van de Nederlandse hockeysters gisteren, na de benauwde overwinning (3-2) op Zuid-Afrika. ,,Wij schrikken tegenwoordig niet meer zo snel.''

Dat mag zo zijn, zijn elftal gaf de 4.500 toeschouwers in het Wagener-stadion voldoende aanleiding vertwijfeld naar het hoofd te grijpen op de openingsdag van het toernooi om de Champions Trophy. In een uiterst mager duel, één om heel snel te vergeten, kwam Nederland uiteindelijk met de schrik vrij. Nota bene tegen debutant Zuid-Afrika, het ploegje dat in alle voorbeschouwingen nog was gebrandmerkt als het lelijke eendje van de zes deelnemende landen.

Maar van een krachtsverschil tussen de continentale kampioenen van Europa en Afrika was gisteren weinig te merken. Na een hoopgevende openingsfase zakte de thuisploeg terug op eigen helft en trok Zuid-Afrika, zichtbaar verrast door de geboden ruimte, het initiatief brutaalweg naar zich toe. De gelijkmaker, een diagonaal schot van spelverdeelster Caryn Bentley vanaf de rand van de cirkel, kon dan ook niet uitblijven.

Hetzelfde gold voor Zuid-Afrika's tweede doelpunt, zeven minuten na rust via een rake strafcorner van een oud-speelster van Amsterdam, spits Pietie Coetzee. Heel even mocht de ploeg van bondscoach Gene Muller toen dromen van een stunt, maar dat vooruitzicht werkte zo verlammend dat het meteen gedaan was met het verweer van de nummer zeven van het WK in Utrecht.

Zo bleef Van 't Hek en zijn hockeysters een afgang bespaard. Met dank ook aan strafcornerspecialiste Dillianne van den Boogaard. Twee feilloze korte hoekslagen braken de weerstand van Zuid-Afrika voorgoed. De eerste droge uithaal was direct raak, de tweede kwam in de rebound voor de stick van Mijntje Donners, die niet aarzelde en de uitstekende keepster Inke van Wijk passeerde met een vlammend schot.

In plaats van zijn ongenoegen te ventileren, zoals zondag na de oefennederlaag (1-2) tegen Argentinië, sprak Van 't Hek zijn bewondering uit over de mentale veerkracht van zijn ploeg. ,,We hebben de rust bewaard, zelfs bij de 2-1 achterstand. We raakten niet in paniek en bleven in de organisatie spelen. Dat is winst. Als kenners mij nu gaan uitleggen dat het niveau omhoog moet, kan ik ze alleen maar gelijk geven. Maar in deze fase hadden we zo'n wedstrijd als vandaag nodig om er weer bovenop te komen.''

Toch zal de bondscoach niet vrolijk worden als hij vandaag de videobeelden bestudeert. Want met uitzondering van de strafcorner en de strijdlust liet de uitvoering voor het overige veel te wensen over: voorspelbare spelpatronen, een te traag tempo en opvallend veel technische fouten.

Verder zal Van 't Hek tot de conclusie komen dat zijn elftal dringend behoefte aan een speelster die het voortouw neemt. Die rol is normaliter weggelegd voor Carole Thate, maar na een slepende blessure is de aanvoerster nog allesbehalve terug op haar oude niveau. Verwonderlijk was het dan ook niet om te zien hoe de 28-jarige spelverdeelster er gisteren maar niet in slaagde haar stempel op de wedstrijd te drukken. Een lichtpuntje daarentegen was het optreden van Macha van der Vaart, de middenveldster die tot voor kort vooral meeholde.

De vormcrisis van de hockeysters komt uiterst ongelegen. Maar wat graag zou Van 't Hek voor eigen publiek het laatste stapje zetten en wereld- en olympisch kampioen Australië van de troon stoten. Maar dat lijkt, getuige het weinig overtuigende optreden van gisteren, een brug te ver voor de selectie, die al blij mag zijn als het morgen op de been blijft tegen het fysieke sterke Nieuw Zeeland. Die ploeg ging gisteren met 4-1 onderuit in het Oceanische onderonsje met Australië, zonder dat The Hockeyroos daarbij ook maar één moment konden imponeren.

Het is verleidelijk om Nederland nu reeds af te schrijven voor de eindzege in het toernooi. Maar verstandig is dat niet. Want wie herinnert zich niet de moeizame aanloop naar het WK in Utrecht, toen de ploeg zo'n ontredderde indruk maakte dat niemand een cent gaf voor de kansen? Na een benauwde zege op Nieuw Zeeland steeg het elftal vervolgens boven zichzelf uit en mocht het zich in de finale zelfs even de gelijke wanen van Australië. Het is om die reden dat Tom van 't Hek tegenwoordig niet zo snel schrikt.

    • Mark Hoogstad