Tweeduizend dollar voor een schaduw

NEW YORK. Al lang heb ik de wens achtervolgd te worden.

Toen ik een voorschot kreeg voor een nieuw boek zag ik mijn kans schoon. Ik belde een vriendin in Queens en zei: ,,Ik heb een detective nodig.''

Vrienden zijn mensen die tegen een nader overeen te komen vergoeding opdrachten uitvoeren.

,,Waarvoor?'' vroeg ze.

,,Ik wil geschaduwd worden, 24 uur per dag, elke stap die ik zet moet worden gedocumenteerd. Waar ik eet, met wie ik praat, hoe laat ik thuiskom, alles.''

,,Ik bel je over een paar uur terug met de prijzen.''

Het leven is een militaire operatie. Ik kan alleen vrienden gebruiken die tot dezelfde conclusie zijn gekomen.

's Avonds belde ze.

,,Ik geloof dat ik er een gevonden heb, John R. Perrini Enterprises. Voor tweeduizend dollar word je 24 uur geschaduwd. Daar komen misschien nog wat onkosten bij als ze bijvoorbeeld mee moeten in een restaurant, en ze nemen alles op op video.''

,,Ik wil geen videobeelden, ik wil foto's.''

Ik liep naar het raam. Nog stonden daar buiten geen detectives, maar binnenkort wel.

,,Luister'', zei ik, ,,dit is het verhaal. We zijn verloofd, aan het eind van de zomer gaan we trouwen, maar je krijgt geen hoogte van me. Ik vertel je nooit waar ik heen ga, je mag mijn vrienden niet ontmoeten, en nu verdenk je me van homoseksuele contacten. Heb je dat?''

De vrouw aan de andere kant van de lijn giechelde. ,,Ja'', zei ze.

,,Denk je dat je het kunt spelen?''

,,Natuurlijk'', zei ze, ,,voor jou speel ik alles.''

Dit werd een van de beste operaties die ik ooit had uitgevoerd.

,,Maak een afspraak met die John R. Perrini en bel me dan terug, liefste.''

Misschien zouden de detectives iets over mij te weten komen wat ik zelf over het hoofd had gezien. Schrijven was een zitting van de rechtbank waarbij de schrijver de aangeklaagde en de aanklager was. Het oeuvre was bewijsmateriaal, getuigen die waren gehoord, getuigen die waren bezweken voor de corruptie, advocaten die in slaap waren gevallen en uiteindelijk zou de aanklager levenslange opsluiting eisen, of nog beter, de doodstraf.

Ze belde terug.

,,Morgen om twee uur word ik opgehaald'', zei ze, ,,dan brengt een detective me naar het kantoor.''

,,En dan ontmoet je die Perrini?''

,,Ik neem aan van wel. Ze vroegen of ik een plattegrond van je huis mee kon nemen.''

,,Ik teken er wel een voor je'', zei ik en trok verdorde bloemen uit een vaas.

Die nacht sliep ik onrustig, maar ik werd gelukkiger wakker dan ik in tijden was geweest.

Na mijn ontbijt ontmoette ik de vriendin om de plattegrond te overhandigen en de laatste details door te nemen.

,,Het is goed'', zei ik, ,,als je een keer in snikken uitbarst.''

Ik keek naar een jeep met donkere ramen. Misschien zaten daar detectives, misschien was het spel allang begonnen.

,,Is dat niet overdreven?''

,,Nee, dat is niet overdreven. De man met wie jij denkt de rest van je leven te slijten, blijkt niet te bestaan, die man blijkt een homofiel te zijn die niets om vrouwen geeft. Geloof me, dat is reden om te huilen.''

Ik pakte haar hand vast. ,,Ik wil vrijdagochtend vanaf zeven uur worden geschaduwd. En nu moet je naar huis, John R. Perrini wacht op je.''

Perrini was de trombonist in de symfonie die ik met overgave zou dirigeren.

Voor vrijdagmiddag maakte ik een lunchafspraak met een jongeman die ik al een tijd niet had gezien, en die ik had gedacht nooit meer te zullen zien, maar in deze symfonie moest hij op de triangel slaan.

Daarna belde ik een oude vriendin en na een introductie van een minuut of vijf zei ik: ,,Vrijdagavond gaan we romantisch dineren.''

Zij was mijn eerste violiste.

Ik had nog vier uur over en die bracht ik door met het zoeken naar een geschikte pedicure die ook manicure was.

Verscheidene pedicures moeten hebben gedacht dat ik niet goed snik was, want ik zei: ,,Ik wil graag in het raam zitten tijdens de behandeling, zodat ik vanaf de straat goed zichtbaar ben.''

Na twintig telefoontjes had ik beet. Een Russische pedicure op de zevende Avenue, zei: ,,Dat is geen probleem, als jij in het raam wilt zitten, ga jij daar toch lekker zitten.''

Ik maakte een afspraak voor vrijdagochtend om tien uur. Daarna belde ik mijn vriendin in Queens.

,,John R. Perrini is fantastisch.'' Haar meisjesachtige stem was hees van de opwinding.

,,Heb je gehuild?''

,,Natuurlijk. Ik heb gezegd dat je zo afstandelijk deed, en dat je in bed vaak zo afwezig was en toen ben ik gaan huilen. En Perrini zei dat ik voor mijn eigen gemoedsrust moest laten uitzoeken wie jij echt was.''

Van pure opwinding begon ik zelf te giechelen.

,,Wat voor iemand is die Perrini?''

,,Hij zat bij de politie, bij narcotica, en toen is hij voor zichzelf begonnen. Ik moet alleen vooruit betalen.''

,,Ik geef je morgen tweeduizend dollar.''

,,Voor vijfduizend dollar kunnen ze je ook laten afluisteren.''

Nog meer mogelijkheden. Ik kon afluisterapparatuur in mijn woning laten installeren. Ik hoorde een hele nieuwe symfonie, maar eerst moet ik deze uitvoeren.

,,Je hebt het goed gedaan'', zei ik. ,,Ik houd van je.''

De resterende dagen gingen voorbij als in een roes.

Toen ik vrijdagochtend de deur uitging zag ik ze niet meteen. Ze konden overal zijn, maar ik wist dat ze er waren, en dat was genoeg.

Tussen ontbijt en pedicure winkelde ik wat. Ik kocht een vleeskleurige beha, maat 36, een pak Wasa crackers, en shampoo voor rood haar. In een groot warenhuis meende ik ze te hebben gezien, ze waren nog jong. Maar helemaal zeker wist je het natuurlijk nooit.

Daarna liep ik op mijn gemak naar de pedicure.

,,Je bent hier voor het eerst?'' vroeg de Russische dame.

Ik knikte. ,,Ik wil graag in het raam zitten.''

,,Zullen we maar met de voeten beginnen?''

,,Ja'', zei ik.

Ze ontdeed me van mijn sokken en schoenen.

Mijn rechtervoet lag in haar hand. ,,Dat werd tijd'', zei ze.

Toen ging de telefoon.

,,Ze zijn je kwijtgeraakt'', zei mijn vriendin.

,,Waar?''

,,Ze hebben nog gezien dat je bij een kruidenier koekjes kocht en daarna zijn ze je kwijtgeraakt.''

,,Hoe kunnen ze me kwijtraken? Ik betaal geen tweeduizend dollar om te worden kwijtgeraakt, wat zijn dit voor amateurs? En ik heb geen koekjes gekocht, maar crackers, Wasa crackers, wat zijn dat voor ezels?''

,,Gaat alles goed?'' vroeg de pedicure.

,,Nee'', zei ik, ,,het gaat helemaal niet goed, het gaat behoorlijk slecht.''

,,Waar ben je nu?'' vroeg de vriendin.

,,Ik ben nu bij de pedicure. Laat ze maar hierheen komen, zeg maar dat ik elke vrijdagochtend naar de pedicure ga.''

Ik hing op.

De ouverture van mijn requiem was begonnen, maar de trombonist blies vals.

,,Jongen toch'', zei de pedicure, en hield de afgeknaagde grote teen van mijn rechtervoet omhoog. ,,Heb je soms honger?''

,,Soms'', zei ik.

Straks zou ik afluisterapparatuur laten installeren en daarna kwam de droom die ik al een jaar of drie heb. Het moet gebeuren als ik op een ochtend mijn huis verlaat, voor de deur, op een van de onderste treden. Twee mannen op één brommer, de man die achterop zit vuurt. Ik kon mijn eigen liquidatie dromen.

Weer ging de telefoon.

,,Ze zijn er.''

,,Oké'', zei ik, ,,vanaf nu mogen ze me niet meer kwijtraken. Desnoods loop ik langzamer of neem ik geen taxi's meer, maar ze mogen me niet meer kwijtraken.''

Ik keek naar buiten. Volgens mij zag ik ze.

De pedicure dompelde mijn linkervoet onder in een badje.

Ik sloot mijn ogen. ,,Vind je het lekker?'' vroeg ze.

Iets wat zoveel pijn deed als dit was geen spel meer, maar werkelijkheid.

,,Wil je wat glanzende lak op je nagels?'' vroeg de pedicure.

,,Ja'', zei ik, ,,heel graag.''