Sluipen

Max en Vera liepen door het bos achter hun huis. Het was een klein bos en daarom kwamen ze er niet zo vaak. Er viel weinig te beleven. Eigenlijk was het niet eens een bos, maar een gewoon een groep bomen, twee paadjes, een zandverstuiving en een heuvel die meer een hobbel dan een berg was. Toch namen ze er af en toe een kijkje, want je kon nooit weten.

Het had die ochtend hard geregend, maar nu scheen de zon. In het bos had je daar weinig aan. De bomen drupten nog na. Op ieder blaadje lagen wel een paar druppels regen die langzaam naar beneden gleden. Ze tikten op de natte bosgrond. Ook was het een beetje koud in het bos, veel kouder dan erbuiten. Het was toch wel vreemd dat Max en Vera uitgerekend deze middag hadden uitgekozen om hier naartoe te gaan. Maar Max had het per se gewild, want er waren jonge konijnen, zei hij, en die kon je goed besluipen. Max was dol op sluipen. Mooi werk vond hij dat, voetje voor voetje en ook nog op je tenen zonder dat iemand je hoorde ergens op af gaan.

Vera had er minder mee.

Maar als het moest, dan moest het en er waren ook dingen die zij soms per se wilde en dan deed Max zuchtend mee. Zo ging het nu eenmaal als je met z'n tweeën was. Dan de een, dan de ander. En eerlijk delen.

,,Ssstt,'' deed Max toen ze halverwege het bosje waren.

Vera hoorde niks, maar ze stond meteen doodstil. Er viel prompt een koude druppel op haar hoofd.

,,Ik hoor ze,'' fluisterde Max.

,,De konijnen?'' vroeg Vera. Ze hoorde niets, behalve het tikken van de regen op de grond. Ze kon niet geloven dat Max de konijnen wél kon horen en zij niet.

,,We sluipen verder,'' siste Max, ,,ze moeten ons niet zien.''

Vera knikte.

Max kromde zijn rug. Hij begon voorzichtig te sluipen, naar een grote boom toe. Hij hing bijna met zijn neus op de grond. De kunst was om niet op een tak te trappen, want die kon breken en dat gaf lawaai. Hij kwam bij de boom en drukte zich tegen de stam. Vera sloop nu ook dichterbij. Ze keek naar de grond. Iedere stap die ze zette kon ze goed zien. Het viel haar op dat ze een grote groene vlek op haar schoen had. Waar kwam die nou vandaan? Toen botste ze tegen Max op.

,,Ssstt!'' deed Max meteen.

Vera gaf geen kik.

Daar stonden ze, tegen elkaar aan, en tegen de boom aan. Vera hoorde geritsel, niet zo ver van hen vandaan. Ze kneep in Max z'n schouders en fluisterde in zijn oor. ,,Ik hoor ze.''

Max knikte.

Aan de overkant van het pad stond een andere boom. Als je daar achter stond kon je de open plek in het bos zien, waar het zand lag. Daar hadden de konijnen hun hol. Max begon alweer te sluipen. Deze keer sloop hij op handen en voeten, maar zonder dat zijn knieën de grond raakten. Dan konden de konijnen hem vanaf de top van de heuvel niet zien, dat was het idee. Het was alleen minder leuk dat er ook een plas op het pad lag, een vieze modderplas - ook dat nog. Maar Max was zo geconcentreerd aan het sluipen dat hij de plas pas opmerkte toen hij er al middenin was. Met handen en voeten stond hij er in. Vera was zelfs even bang dat hij er in weg zou zakken. Dat gebeurde ook een beetje, maar snel kroop Max verder en toen was hij overkant waar hij zich snel verschool achter de boom.

Toen stak Vera over. Ze sloop gewoon, op haar tenen, en ze maakte zich wat kleiner toen ze midden op het pad was. Ze ging om de plas heen.

Aan de overkant schoot ze verschrikkelijk in de lach, ze kon er niets aan doen - Max' buik en borst waren helemaal zwart van de modder, zelfs zijn gezicht. ,,Max,'' riep ze uit, ,,zo schrikken de konijnen van je!''

Max keek Vera aan.

,,Nou zijn ze weg,'' mompelde hij toen langzaam en hij wreef de modder uit zijn ogen. ,,Stommerd!''

Vera lachte en lachte.