GLAZEN OPBOUW

`Wild wonen' is een term die ooit door deze krant is bedacht voor wie zich buiten de vele standaardregels om wil huisvesten. De seriewoning voldoet niet voor iedereen. Drie gesprekken met Nederlanders die hun woning op maat lieten maken.

Wie: Linda van Laarhoven (43)

Beroep: medewerker jeugdzorg

Woning: Sutan Sjahrirstraat 35,

Haarlem

Sinds: 1991

,,Een rode bedoeïenentent hadden we in gedachten toen we dit stukje grond in de Zuiderpolder kochten. Ik ben antropologe en gek van Marokko. Mijn man en ik wilden ook een grote koperen koepel en op de gevel zouden we in Arabische letters De Grote Leegte schrijven. Ons huis moest de ruimtelijkheid van de Sahara verbeelden. Maar al gauw bedachten we dat de naam door de spullen en troep van de kinderen – we hebben er inmiddels twee – niet zo van toepassing was op onze toekomstige woning. We hebben er maar vanaf gezien. We worden door de kinderen almaar burgerlijker.

,,Een tent kwam er niet. Het bleek veel te duur om de stenen met de hand te laten zagen en slijpen, om alle bogen en punten te kunnen maken. Uit praktische overwegingen zagen we ook af van de in de zon gebakken Portugese tegeltjes die ik zo graag wilde. Ik moest ze elke maand in de was zetten.

,,Op advies van een aannemer, die we erbij hadden geroepen om na te gaan wat onze plannen nou zo duur maakte, werd de koperen koepel een bescheiden glazen opbouw. Die kon maar net de toets der kritiek van de schoonheidscommissie doorstaan. `Zo'n opbouw is warm hoor', zeiden de mannen die kwamen kijken. Waar bemoeien ze zich mee, dacht ik.

,,Zelf een huis bouwen was niet bepaald een droom van mij. We woonden in een flatje op Schalkwijk. Ik fietste hier geregeld langs. Dat nooit, dacht ik als ik de mensen er almaar zag klussen. Toen ik een kind verwachtte, wilden we een huis met een tuin. Eigen geld hadden we niet, want we hadden wél wild geleefd. Zelf bouwen was goedkoper. We hebben het huis casco neer laten zetten. De wanden en de deuren hebben we zelf erin gemaakt. Daarin zitten de besparingen.''